Teklif kapsamında çalışma hayatını doğrudan ilgilendiren düzenlemeler dikkat çekiyor. Buna göre, mevcut durumda 16 hafta olarak uygulanan analık izni süresinin 24 haftaya çıkarılması öngörülüyor. Böylece çalışan kadınların doğum sonrası izin haklarında önemli bir artış sağlanmış olacak.

Ayrıca düzenlemenin yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla analık izni süresi dolmuş olmakla birlikte, doğum tarihinden itibaren 24 haftalık süresi henüz tamamlanmamış olan personele, talepleri halinde 8 hafta ilave analık izni verilmesi planlanıyor.

Teklifin 2.maddesi doğrultusunda; beklenen doğum tarihinden sekiz hafta öncesine kadar sağlık durumunun çalışmaya uygun olduğunu tabip raporuyla belgeleyen kadın memurun, isteği hâlinde doğumdan önceki üç haftaya kadar kurumda çalışacağına yönelik düzenlemenin “iki haftaya kadar” olacak şekilde değiştirilmesine yer veriliyor.

Teklifte yer alan bir diğer önemli değişiklik ise babalık iznini konu almaktadır. Şöyle ki; işçiye, eşinin doğum yapması halinde verilen ücretli izin süresinin 5 günden 10 güne çıkarılması öngörülüyor.

Öte yandan, koruyucu aile uygulamasına yönelik de yeni bir düzenleme getiriliyor. Buna göre; bir veya daha fazla çocuğa koruyucu aile olan memurlara, çocuğun teslim edildiği tarihten itibaren talep etmeleri halinde 10 gün izin verilecek.

Söz konusu düzenlemeler ile çalışma hayatında aile yaşamını destekleyici önemli değişikliklerin hayata geçirilmesi bekleniyor.

Anılı madde metninin tam hali:  MADDE 2- 14/7/1965 tarihli ve 657 sayılı Devlet Memurları Kanununun 104 üncü maddesinin (A) fıkrasının birinci cümlesinde yer alan “doğumdan sonra sekiz” ibaresi “doğumdan sonra onaltı” şeklinde, “toplam onaltı” ibaresi “toplam yirmidört” şeklinde, üçüncü cümlesinde yer alan “üç” ibaresi “iki” şeklinde değiştirilmiş ve fıkraya aşağıdaki cümle eklenmiştir. “Bir veya daha fazla çocuğa eşiyle birlikte veya münferit olarak koruyucu aile olan memura çocuğun koruyucu aile yanma teslim edildiği tarihten sonra isteği üzerine on gün izin verilir.”

Madde gerekçesinde yer alan ve çocuğun gelişimsel ihtiyaçları ve nüfus politikasının sürdürülebilirliği çerçevesinde dikkat çeken hususlar:

“Toplumumuzun geleceği olan çocukların yetiştirilmesinde doğumdan sonraki ilk aylarda anne çocuk birlikteliğinin sağlanması büyük önem arz etmektedir. Çocukların gelişimlerinin en kritik dönemlerinde daha uzun süre anne bakımından faydalanabilmelerini sağlamak adına madde ile değişiklik yapılmakta, kadın memura doğum sonrası verilen sekiz haftalık aylıklı izin süresi onaltı haftaya çıkarılarak ayrıca nüfus politikasının da desteklenmesi amaçlanmaktadır. Yine sağlık durumunun çalışmaya uygun olduğunu tabip raporuyla belgeleyen kadın memurun, isteği hâlinde doğumdan Önceki izin süresinden doğum sonrasına aktarabileceği süre artırılmaktadır. Böylece doğum sonrası daha fazla emzirme süresi ile çocuğun bakımının sağlanabilmesi amaçlanmaktadır.”

İzin sürelerinin uzatılmasına yönelik teklif kapsamında genel gerekçe ise şu şekilde ifade edilmiştir:

“Bu kapsamda, teklif ile çalışan kadınların analık izin sürelerinin uzatılması suretiyle çocukların doğum sonrası ilk aylarda daha uzun süre anne bakımından yararlanabilmeleri amaçlanmaktadır. Söz konusu düzenleme, çocukların sağlıklı gelişimlerine ve aile bütünlüğünün güçlendirilmesine katkı sağlamasının yanı sıra, uzun vadede nüfusun sürdürülebilirliğini destekleyici bir etki oluşturacaktır. Teklif, çocukların korunması ve aile bütünlüğünün desteklenmesi amacıyla çalışma hayatına ilişkin önemli düzenlemeler içermektedir. Bu çerçevede, kamu ve özel sektörde çalışan kadınlar için doğum sonrası izin süreleri uzatılmakta; babalık, evlat edinme ve koruyucu aile izinleri yönünden yeknesak ve güçlendirici düzenlemeler yapılmaktadır.”

“Emekli vatandaşlarımızın bayram ikramiyeleri ve aylık ödemeleri Ramazan Bayramı öncesinde 14 Mart ile 19 Mart tarihleri arasında banka hesaplarını yatırılacak. Ülkemizin emektarları kıymetli emeklilerimiz ve aileleri için hayırlı olmasını diliyorum.”

Ramazan Bayramı Ödeme İkramiyeleri ve Emekli Aylıkları Ödeme Tarihleri

• 4 (a) (SSK) kapsamında gelir/aylık alanların  2026/Mart ödeme dönemi ödenecek gelir/aylık ve Ramazan Bayramı ikramiyeleri;

Mart Ayı Ödeme Günü 17-18-19-20 olanların 14 Mart 2026 tarihinde,

Mart Ayı Ödeme Günü 21-22-23 olanların 15 Mart 2026 tarihinde,

Mart Ayı Ödeme Günü 24-25-26 olanların 16 Mart 2026 tarihinde,

• 4 (b) (Bağ-Kur) kapsamında gelir/aylık alanların  2026/Mart ödeme dönemi ödenecek gelir/aylık ve Ramazan Bayramı ikramiyeleri;

Mart Ayı Ödeme Günü 25-26 olanların 17 Mart 2026 tarihinde,

Mart Ayı Ödeme Günü 27-28 olanların 18 Mart 2026 tarihinde,

• 4 (c) (Emekli Sandığı) kapsamında aylık alanların  Ramazan Bayramı ikramiyeleri 19 Mart 2026 tarihinde ödenecektir.

  İtiraza konu kural; 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname’ye 1/2/2018 tarihli ve 7079 sayılı Kanun’un 118. maddesiyle eklenen geçici 23. maddenin beşinci fıkrasının birinci cümlesinde yer alan “…çalıştırıldıkları teşkilat ve birimde…” ibaresine ilişkindir.

  “Sürekli işçi kadrolarına geçirilenler, birinci fıkrada öngörülen şartları taşıdıkları sürece ve çalıştırıldıkları teşkilat ve birimde geçiş işlemi yapılmadan önceki ihale sözleşmesi kapsamındaki hizmetleri yürütmek üzere istihdam edilebilir.”

  Başvuru kararında; itiraz konusu düzenleme ile sürekli işçi kadrosuna geçirilen işçilerin yer değişikliği imkânının kategorik biçimde engellendiği, diğer bir ifade ile söz konusu işçilerin farklı bir il veya bölgeye nakillerine olanak tanınmadığı ifade edilmiştir. Bu durumda, yer değişikliği taleplerinin reddine ilişkin işlemler bakımından işverenin yönetim yetkisinin yargı denetiminde olmadığı belirtilmiştir. Ayrıca düzenleme ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname’nin geçici 23. maddesi kapsamında istihdam edilen işçilerin, sürekli işçi kadrosunda çalışan diğer işçilere kıyasla daha güvencesiz bir konuma getirildiği ve bu suretle eşitlik ilkesinin ihlal edildiği ileri sürülmüştür.

  Anayasa Mahkemesi’nin söz konusu kurala ilişkin;  Esas: 2025/100, Karar: 2025/242, 26/11/2025 Tarihli iptal kararında önem arz eden incelemeler ve belirlemeler şu yöndedir;

 “Madde uyarınca sürekli işçi kadrosuna geçirilen işçilerin bu kadroda istihdam edildikleri süreçte yer değişikliği talep etmelerini gerektirecek belirli nedenlerin ortaya çıkabileceği açıktır. Genel anlamda işçilerin yer değişikliği taleplerinin değerlendirilmesi işverenlerin iş hukuku bağlamında sahip oldukları yönetim yetkisi kapsamında kalmaktadır… işverenin işçinin yer değişikliğini değerlendirme bağlamında sahip olduğu yönetim yetkisini dürüstlük kurallarına uygun şekilde kullanması ve bu kapsamda alacağı kararda işçiyi gözetme borcunu gözönünde bulundurması gerektiği kuşkusuzdur. Bu itibarla iş ve kadro durumunun imkân tanıması durumunda işçinin makul görülebilecek nedenlere dayanan yer değişikliği talebinin ilgili işverence karşılanmasının mümkün olmadığı söylenemez.

Bununla birlikte kural söz konusu KHK’nın geçici 23. maddesi kapsamında sürekli işçi kadrosuna geçirilen işçilerin herhangi bir nedenle yer değiştirmelerine imkân tanımamakta, başka bir deyişle anılan işçilerin yerlerinin değiştirilmesine mutlak bir yasak getirmektedir. Kural, ilgili teşkilat ve birimdeki işleyişin aksamasını önlemek amacıyla öngörülmüş ise de işçilerin yer değişikliği taleplerinin karşılanmasının her durumda anılan işleyişin bozulmasına neden olacağı söylenemez. Başka bir ifadeyle ilgili teşkilat veya birimin iş ve kadro durumunun işçinin yer değişikliği talebinin karşılanmasına engel oluşturmaması mümkündür.

Bu itibarla işçilerin makul nedenlere dayanan yer değişikliği taleplerinin işverence iş ile kadro durumu çerçevesinde değerlendirilmesine ve bu kapsamda alınacak kararların hukuka uygunluğunun yargı mercilerince denetlenmesine imkân tanımayan kuralın devletin çalışanların korunmasına yönelik yükümlülükleriyle bağdaşmadığı sonucuna ulaşılmıştır. Açıklanan nedenle kural, Anayasa’nın 49. maddesine aykırıdır. İptali gerekir.”

  “…çalıştırıldıkları teşkilat ve birimde…” ibaresinin iptali sonucunda ortaya çıkabilecek hukuki boşluk, kamu yararını ihlal edecek nitelikte değerlendirilmiştir. Bu sebeple iptal hükmü, kararın Resmi Gazete’de yayımlanmasından (09.03.2026) dokuz ay sonra yürürlüğe girecektir.

Söz konusu düzenlemenin getirdiği değişiklik irdelenmeden önce konunun tam olarak açıklığa kavuşabilmesi ve bu sürece kadar nelerin değiştiğinin bütüncül bir şekilde ortaya konulabilmesi adına ilk olarak kavramların tam olarak neyi karşıladığının, alt işverenler tarafından çalıştırılan işçilere yapılan kıdem tazminatı ödemelerinin ve bugüne kadar kıdem tazminatının taşeron şirketlere rücu edilmesine yönelik hangi değişikliklere gidildiğinin üzerinde durulması gereklidir.

Bu yazıya konu değişikliğin kilit kavramını alt işverenlik oluşturmaktadır. Asıl işveren- alt işveren ilişkisi 4857 sayılı Kanununun tanımlar başlıklı 2. maddesinin 6. ve 7. fıkrasında yer edinmiştir. Buna göre; “Bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir. Bu ilişkide asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur.”

Mezkur düzenlemede asıl işveren–alt işveren ilişkisi bakımından müteselsil sorumluluk esasının getirildiği; işçi alacakları yönünden asıl işverenin, alt işverenle birlikte sorumlu tutulduğu görülmektedir.

Konumuz çerçevesinde asıl işveren olan idarenin, alt işveren işçilerine karşı 4857 sayılı İş Kanunu’ndan, bireysel iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan yükümlülüklerden, alt işverenle birlikte müteselsilen sorumlu olduğu noktasında bir belirsizlik bulunmamaktadır.

Taşeron işçilerin kıdem tazminatı ve alt işverene rücu kapsamındaki yasal düzenlemeler ve kronolojik gelişmeler değerlendirilecek olursa; işçilerin kıdem tazminatının ödenmesine ilişkin genel hükümler, eski 1475 sayılı İş Kanunu’nun 14. maddesinde yer alırken; alt işveren işçilerinin kıdem tazminatlarıyla ilgili düzenleme ise 4857 sayılı İş Kanunu’nun 112. maddesinde yapılmıştır. Kamu kurum ve kuruluşlarında alt işverenler tarafından istihdam edilen işçilerin kıdem tazminatları, 4734 sayılı Kamu İhale Kanunu’nun 62. maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi kapsamında; “Alt işverenlerinin değişip değişmediğine bakılmaksızın aralıksız olarak aynı kamu kurum veya kuruluşuna ait işyerlerinde çalışmış olanların bu şekilde çalışmış oldukları sürelere ilişkin kıdem tazminatına esas hizmet süreleri, aynı kamu kurum veya kuruluşuna ait işyerlerinde geçen toplam çalışma süreleri esas alınarak tespit edilmektedir. Bunlardan son alt işverenleri ile yapılmış olan iş sözleşmeleri 1475 sayılı İş Kanunu’nun 14’üncü maddesine göre kıdem tazminatı ödenmesini gerektirecek şekilde sona ermiş olanların kıdem tazminatları ilgili kamu kurum veya kuruluşları tarafından, Aynı alt işveren tarafından ve aynı  iş sözleşmesi çerçevesinde farklı kamu kurum veya kuruluşlarında çalıştırılmış olan işçilerden iş sözleşmeleri 1475 sayılı İş Kanununun 14 üncü maddesine göre kıdem tazminatı ödenmesini gerektirecek şekilde sona ermiş olanlara, 4734 sayılı Kanunun 62 nci maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi kapsamında farklı kamu kurum ve kuruluşuna ait işyerlerinde geçen hizmet sürelerinin toplamı esas alınarak çalıştırıldığı son kamu kurum veya kuruluşu tarafından, işçinin banka hesabına yatırılmak suretiyle ödenmektedir.”

7166 sayılı Kanunun 11. maddesiyle; “4734 sayılı Kanunun 62 nci maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi uyarınca alt işverenler tarafından çalıştırılan işçilere, 11/9/2014 tarihinden sonra imzalanan ihale sözleşmeleri kapsamında, kamu kurum ve kuruluşlarına ait işyerlerinde 11/9/2014 tarihinden sonra geçen süreye ilişkin olarak kamu kurum ve kuruluşları tarafından yapılan kıdem tazminatı ödemeleri için sözleşmesinde kıdem tazminatı ödemesinden ötürü alt işverene rücu edileceğine dair açık bir hükme yer verilmemişse alt işverenlere rücu edilmez.” hükmü düzenlenirken; 12. maddesi ile “Bu maddenin yürürlük tarihi itibarıyla kamu kurum veya kuruluşları tarafından alt işverene rücu edilmek üzere yürütülen davalarda, 112 nci maddenin altıncı fıkrası kapsamında rücu edilmeyecek kısmı için ihtilafın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına hükmedilir, yargılama gideri ve vekâlet ücreti taraflar üzerinde bırakılır. İcra takiplerinde rücu edilmeyecek kısma ilişkin olarak harç alınmaksızın düşme karan verilir, takip giderleri ile vekâlet ücreti taraflar üzerinde bırakılır. Ancak, bu kapsamda alt işverene rücu edilerek takip ve tahsil edilmiş olan tutarlar, alt işverenler lehine hiçbir şekilde alacak hakkı doğurmaz ve tahsil edilmiş tutarlar iade edilmez.” şeklindeki düzenleme yer edinmiştir

6552 sayılı Torba Kanun ile 4857 sayılı İş Kanunu’nda yapılan değişiklikler ve  ilişkili Yönetmelik uyarınca, 2014 yılından sonraki döneme ilişkin taşeron işçilerin kıdem tazminatı ödemelerinde son kamu kurum ve kuruluşları sorumlu kılınmıştır. Aynı sorumluluk rejimi, 696 sayılı KHK kapsamında taşeron statüsünden kadroya geçirilen işçiler bakımından da uygulanmaktadır. Öte yandan, İş Kanunu’nun 112. maddesi çerçevesinde, kamu kurum ve kuruluşlarının 2014 sonrası döneme ait kıdem tazminatı ödemeleri nedeniyle alt işverene rücu edebilmesi, bu hususun hizmet alım sözleşmelerinde açıkça kararlaştırılmış olmasına bağlanmıştır.

Neticeten kamu kurumlarında istihdam edilen taşeron işçilerin kıdem tazminatlarının alt işverene rücu edilmesine ilişkin süregelen uygulama sorunları yönünden 7573 sayılı Kanun ile 4857 sayılı İş Kanununa eklenen geçici madde 12; 11/9/2014 ile 15/10/2019 tarihi arasında 4734 sayılı Kanunun 62. maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi uyarınca imzalanan ihale sözleşmeleri kapsamında oldukça önem teşkil etmektedir.

Bahsi geçen madde metninin tam hali şu şekildedir:

MADDE 6- 22/5/2003 tarihli ve 4857 sayılı İş Kanununa aşağıdaki geçici madde eklenmiştir.

“GEÇİCİ MADDE 12- 10/9/2014 tarihli ve 6552 sayılı İş Kanunu ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılması ile Bazı Alacakların Yeniden Yapılandırılmasına Dair Kanunun 8 inci maddesinin yürürlüğe girdiği 11/9/2014 ile 15/10/2019 tarihi arasında (bu tarihler dahil) 4734 sayılı Kanunun 62 nci maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi uyarınca imzalanan ihale sözleşmeleri kapsamında alt işverenler tarafından çalıştırılan işçilere kamu kurum ve kuruluşları tarafından yapılan kıdem tazminatı ödemelerinden alt işverenlere rücuya konu tutarların söz konusu ihale sözleşmeleri kapsamında geçen kısmının tahsilinden vazgeçilir.

Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla birinci fıkra kapsamında kamu kurum veya kuruluşları tarafından alt işverene rücu edilmek üzere yürütülen davalarda, birinci fıkra uyarınca tahsilinden vazgeçilen kısım için ihtilafın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına hükmedilir, yargılama gideri ve vekâlet ücreti taraflar üzerinde bırakılır. İcra takiplerinde tahsilinden vazgeçilen kısma ilişkin olarak harç alınmaksızın düşme kararı verilir, takip giderleri ile vekâlet ücreti taraflar üzerinde bırakılır. Ancak, bu kapsamda alt işverene rücu edilerek takip ve tahsil edilmiş olan tutarlar, alt işverenler lehine hiçbir şekilde alacak hakkı doğurmaz ve tahsil edilmiş tutarlar iade edilmez.”

]]> https://kamuiscileri.net/ticaret-bakanligi-tarafindan-fiyat-etiketi-yonetmeliginde-degisiklik-yapildi/ Mon, 02 Feb 2026 10:44:54 +0000 https://kamuiscileri.net/?p=28111 Restoran, Lokanta, Kafe, Pastane ve Benzeri Yiyecek İçecek Hizmeti Sunulan İşletmelerdeki Menü ve Fiyat Listesinde Servis Ücreti, Masa Ücreti ve Kuver Ücreti Başlığı Altında İlave Ücret Alınmayacak

Ticaret Bakanlığı’nın Fiyat Etiketi Yönetmeliğinde Değişiklik Yapılmasına ilişkin açıklamaları kapsamında sunulmalıdır ki;

Ticaret Bakanlığı tarafından, hizmet sunucular ile tüketiciler arasında doğabilecek uyuşmazlıkların önlenmesi ve tüketici mağduriyetlerinin giderilmesi amacıyla yürütülen mevzuat çalışmaları, ilgili kuruluşların görüşleri alınarak tamamlanmış ve Fiyat Etiketi Yönetmeliğinde Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmelik 30.01.2026 tarihli 33153 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanmıştır.

Önceki düzenlemede, 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun kapsamında çıkarılan Fiyat Etiketi Yönetmeliği’ne göre, işletmeler, tarife ve fiyat listesinde gösterilen fiyatlar dışında, servis ücreti gibi herhangi bir ad altında başka bir ücreti, menü ve fiyat listesinde açıkça yer vermek kaydıyla tüketicilerden talep edebilmekteydi. Ticaret Bakanlığı tarafından Fiyat Etiketi Yönetmeliği’nde yapılan son değişiklik ile beraber, Resmî Gazete’de yayımlanan Fiyat Etiketi Yönetmeliğinde Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmelik uyarınca, işletmeler tüketicilerden zorunlu olarak servis ücreti, masa ücreti, kuver ücreti veya benzeri adlar altında ilave ödeme talep edemeyeceklerdir.

Tüketiciler, sipariş ettikleri yiyecek ve içecek bedelleri dışında, ancak gönüllülük esasına dayalı olarak bahşiş gibi isteğe bağlı ödemelerde bulunabilecek; zorunlu servis ücreti veya masa ücreti adı altında herhangi bir bedel talep edilemeyecektir. Öte yandan bahsi geçen açıklamada, tüketiciler tarafından talep edilmeksizin, sipariş öncesinde servis edilen ve aperatif yiyecek ve içecek olarak sunulan kuver ürünlerinin bedelinin de tüketicilerden istenmeyecek olması ile işletmeler tarafından tüketicilere sunulan hizmetlerde daha rekabetçi bir ortam oluşturulması amaçlandığına dikkat çekilmiştir.

Yönetmelikte “4857 sayılı İş Kanununun 51 inci maddesi hükmü saklı kalmak kaydıyla” ibaresinin yer aldığı görülmektedir. Bu ne anlama gelmektedir?

4857 sayılı İş Kanunu’nun 51. maddesi ile, “Otel, lokanta, eğlence yerleri ve benzeri yerler ile içki verilen ve hemen orada yenilip içilmesi için çeşitli yiyecek satan yerlerden “yüzde” usulünün uygulandığı müesseselerde işveren tarafından servis karşılığı veya başka isimlerle müşterilerin hesap pusulalarına “yüzde” eklenerek veya ayrı şekillerde alınan paralarla kendi isteği ile müşteri tarafından işverene bırakılan yahut da onun kontrolü altında bir araya toplanan paraları işveren işyerinde çalışan tüm işçilere eksiksiz olarak ödemek zorundadır” düzenlemesine yer verilmiştir.

Yönetmelikte bu maddeye yapılan atıf ise, çalışanların bu kapsamda doğan ücret haklarını ortadan kaldırmamakta; buna karşılık, tüketicilerden zorunlu nitelikte ek ücret talep edilmesini yasaklayan temel ilkenin geçerliliğini sürdürdüğünü ortaya koymaktadır. Bu doğrultuda işletmeler, kendi lehlerine olmak üzere “hizmet bedeli” adı altında ücret talep edemeyecek; buna karşılık, mevzuata uygun şekilde işçilere dağıtılan yasal yüzde usulü (4857 sayılı Kanun m.51; yüzdelerin ödenmesi) uygulaması sürdürülebilecektir.

33153 sayılı, 30.01.2026 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan “Fiyat Etiketi Yönetmeliğinde Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmelik” maddeleri şu şekildedir:

FİYAT ETİKETİ YÖNETMELİĞİNDE DEĞİŞİKLİK YAPILMASINA DAİR YÖNETMELİK

MADDE 1- 28/6/2014 tarihli ve 29044 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Fiyat Etiketi Yönetmeliğinin 8 inci maddesinin altıncı fıkrası aşağıdaki şekilde değiştirilmiştir.

“(6) Tarife ve fiyat listesinde gösterilen fiyatların dışında herhangi bir isim altında başka bir ücret alınması hâlinde, bunun tarife ve fiyat listesinde gösterilmesi zorunludur. Ancak lokanta, kafe, restoran, pastane ve benzeri yiyecek ve içecek hizmeti sunulan işyerlerinde, 22/5/2003 tarihli ve 4857 sayılı İş Kanununun 51 inci maddesi hükmü saklı kalmak kaydıyla; tüketiciden servis ücreti, masa ücreti, kuver ücreti ve benzeri herhangi bir isim altında ilave ödeme talep edilemez.”

MADDE 2- Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

MADDE 3- Bu Yönetmelik hükümlerini Ticaret Bakanı yürütür.

  İstihdam edilenlerin sayısı 2025 yılı Aralık ayında bir önceki aya göre 42 bin kişi azalarak 32 milyon 685 bin kişi, istihdam oranı ise aynı seviyede kalarak %49,1 oldu. Bu oran erkeklerde %66,8 iken kadınlarda %31,7 olarak gerçekleşti.

  İşgücü, 2025 yılı Aralık ayında bir önceki aya göre 328 bin kişi azalarak 35 milyon 421 bin kişi, işgücüne katılma oranı ise 0,5 puan azalarak %53,2 olarak gerçekleşti. İşgücüne katılma oranı erkeklerde %71,3 iken kadınlarda %35,5 oldu.

  15-24 yaş grubunu kapsayan genç nüfusta işsizlik oranı bir önceki aya göre 1,1 puan azalarak %14,1 oldu. Bu yaş grubunda işsizlik oranı; erkeklerde %12,0, kadınlarda ise %18,2 olarak tahmin edildi.

 İstihdam edilenlerden referans döneminde işbaşında olanların, mevsim ve takvim etkilerinden arındırılmış haftalık ortalama fiili çalışma süresi 2025 yılı Aralık ayında bir önceki aya göre 0,8 saat artarak 43,1 saat olarak gerçekleşti.

  Zamana bağlı eksik istihdam, potansiyel işgücü ve işsizlerden oluşan atıl işgücü oranı 2025 yılı Aralık ayında bir önceki aya göre 0,3 puan azalarak %28,6 oldu. Zamana bağlı eksik istihdam ve işsizlerin bütünleşik oranı %18,1 iken işsiz ve potansiyel işgücünün bütünleşik oranı %19,5 olarak tahmin edildi.

  Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanı Vedat IŞIKHAN, işsizlik oranında son 25 yılın en düşük seviyesinin görüldüğünü belirtti;

“İşsizlik oranı, 2025 yılı Aralık ayında bir önceki aya göre 0,8 puan azalarak %7,7 seviyesinde gerçekleşti. Böylelikle hem 25 yılın en düşük seviyesine geriledi hem de 32 aydır tekli hanelerde seyrini sürdürüyor. İşsiz sayısı ise 286 bin kişi azalarak 2 milyon 736 bin kişiye geriledi. Özellikle gençlerin ve kadınların işgücüne ve üretime etkin katılımını sağlamak için gayret ediyoruz. Uyguladığımız İş Pozitif gibi programların da etkisiyle kadınlarda işsizlik oranı, bir önceki aya göre 1,1 puan azalarak %10,5 ile 2013 yılından bu yana en düşük seviyesine geriledi. ”

  Karara konu olayda; davacı, 16.02.1992 tarihinde işe başladığını ve iş yeri tarafından işe giriş bildirgesinin de düzenlenerek SGK Çanakkale İl Müdürlüğüne verildiğini, fakat işveren tarafından aylık sigorta prim bildirgesi ve dönem bordrosunu verilmediği gerekçesi ile bahsi geçen tarihin sigortalılık başlangıç tarihi olarak kabul edilmediğini ileri sürerek 16.02.1992 tarihinde, hizmet akdine dayalı günün asgari ücretiyle, 1 gün çalıştığının tespitine ve sigortalılık başlangıç tarihinin 16.02.1992 olduğunun tespitine karar verilmesini talep etmiştir. İlk Derece Mahkemesi’nin, davacının sigortalılık başlangıç tarihinin 16.02.1992 tarihi olduğunun ve 1 günlük çalışmasının prim ödeme gün sayısına dahil edilmesi gerektiğinin tespitine karar vermesi üzerine davalı Kurum istinaf başvurusunda bulunmuş olup, istinaf talebinin reddine karar verilmiştir.

  Sigorta başlangıcının tespitine ilişkin uyuşmazlık Yüksek Mahkeme’nin önüne gelmiştir. 10. Hukuk Dairesi, sigortalı sayılabilmek için sigortalı işe giriş bildirgesinin varlığının yeterli olmadığını, ayrıca Kanun’un belirlediği biçimde eylemli olarak çalışmış olmanın da bir koşul olarak arandığını belirtmiştir.

  Sigortalılık başlangıcının tespiti davalarında, ilgili dönem açısından çalışmaların gerçekleştiği işyerinin varlığı ile sigortalının fiilî ve sigortalı çalışmasının gerçekliğinin tereddüde mahal vermeyecek şekilde ortaya konulması gerektiği üzerinde durulmuştur.

  Bununla birlikte anılı kararda, çalışmanın sigortalı çalışma kapsamında bulunup bulunmadığının tespiti bakımından; çalışmanın gerçekleştiği dönemde bordrolu çalışan tanıkların, bu mümkün değilse komşu işyerlerindeki tanıkların dinlenmesi; ayrıca ilgili döneme ait makbuz, fatura, defter ve benzeri tüm kayıt ve belgelerin incelenmesi gerektiği, yerleşik Yargıtay içtihatları doğrultusunda vurgulanmıştır.

  Sonuç olarak; bir kimsenin sigortalı sayılabilmesi için sigortalı işe giriş bildirgesinin varlığı yeterli görülmemiştir; sigortalılığın kabulü ve hüküm altına alınabilmesi için mutlak koşul niteliğindeki hizmet akdinin ve eylemli çalışmanın varlığı aranmaktadır.

(Kararın tam metni için bkz. Yarg. 10. HD. E. 2025/10173 K. 2025/10711 T. 26.06.2025)

   9. Hukuk Dairesi’nin 2025/7826 Esas, 2025/8930 Karar sayılı kararı ile Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulu tarafından iletilen, Toplum Yararına Program kapsamında çalışan kişilerin ilave tediye ücretine hak kazanıp kazanmayacağına ilişkin talep yönünden uyuşmazlığın; ilave tediye ücretine hak kazanılabileceğine dair Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesinin 29.02.2024 tarihli ve 2023/135 Esas, 2024/217 Karar sayılı kararı doğrultusunda giderilmesine karar vermiştir.

  Anılı kararda; Toplum Yararına Program kapsamında çalışan kişilerin ilave tediye ücretine hak kazanıp kazanmadığı değerlendirmesi şu şekilde yapılmıştır:

“…Temel hedefi, bir taraftan toplum yararına bir iş ya da hizmetin gerçekleştirilmesi, diğer taraftan istihdamında zorluk çekilen işsizlere geçici gelir desteği sağlamak olan Toplum Yararına Program kapsamında çalışan kişilerin hukuki statüsüne dair belirsizliklerden kaynaklanan davalar Daire nezdinde müteaddit defalar incelenmiştir. Bu incelemeler sonucunda yerleşik Yargıtay uygulaması, Toplum Yararına Program kapsamında çalışan kişilerin işçi niteliğinde olduğu yönünde gelişmiştir…İncelenmesi gereken bir diğer husus da 6772 sayılı Kanun’un kapsamıdır. Kanun’un 1. maddesinde, “Umumi, mülhak ve hususi bütçeli dairelerle mütedavil sermayeli müesseseler, sermayesinin yarısından fazlası Devlete ait olan şirket ve kurumlarla belediyeler ve bunlara bağlı teşekküller, 34 60… sayılı kanunların şümulüne giren İktisadi Devlet Teşekkülleri ve diğer bilcümle kurum, banka, ortaklık ve müesseselerinde müstahdem olanlardan İş Kanununun şümulüne giren veya girmiyen yerlerde çalışmakta olan ve İş Kanununun muaddel birinci maddesindeki tarife göre işçi vasfında olan kimselere” ilave tediye ödemesi yapılacağı belirtilmiştir. 5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanunu’nda, merkezi yönetim kapsamındaki kamu idareleri, sosyal güvenlik kurumları ve mahalli idarelerden oluşan genel yönetim kapsamındaki kamu idareleri ekli cetvellerde sayılmıştır. Bu sayıma göre belirtilen kurumlarda çalışanların kanun kapsamında olduğunun kabulü gerekmektedir. İlave tediye ücretinden yararlanmak isteyen, uyuşmazlığın giderilmesi talebine konu olan Bölge Adliye Mahkemeleri kararlarındaki Toplum Yararına Program kapsamında çalışan davacıların hukuki statüsünün işçi olduğu ve davalının da 6772 sayılı Kanun’un 1. maddesinde belirlenmiş olan kapsamda yer aldığı hususları birlikte değerlendirildiğinde, davacıların ilave tediye ücretine hak kazanabilecekleri muhakkaktır. Belirtmek gerekir ki davacıların çalışma şartları, belirli bir program çerçevesinde çalışılması ve yüklenicinin ödemeye dair yükümlülüklerinin bir yönetmelik ile belirlenmesi olguları değerlendirilerek iş ilişkisinin özel nitelikli bir programa dayalı olduğunun kabulü, ne davacının işçi vasfını ne de 6772 sayılı Kanun’un 1. maddesinde belirtilen ilave tediye ödemesi yapılacak kimseleri etkilemektedir. Bu açıklamalara göre başvuru konusu Bölge Adliye Mahkemesi kararları arasındaki uyuşmazlığın, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesinin 29.02.2024 tarihli ve 2023/135 Esas, 2024/217 Karar sayılı kararı doğrultusunda giderilmesi gerektiği sonucuna ulaşılmıştır.”

  Kararda özetle; Toplum Yararına Program kapsamında istihdam edilen kişilerin işçi statüsünde bulunduğu ve 6772 sayılı Kanun m.1 kapsamında yer alanlara ilave tediye ödemesi yapılacağının düzenlendiği ve davalının bu kapsamda yer aldığından bahisle Toplum Yararına Program kapsamında çalışan kişilerin ilave tediye ücretine hak kazanacağı hüküm altına alınmıştır.

Resmî Gazete’de yayımlanan bu düzenleme ile doğum ya da evlat edinme sonrasında tanınan yarım zamanlı çalışma hakkı artık sözleşmeli personeli de kapsayacak. Söz konusu değişiklik yaklaşık 500 bin sözleşmeli personeli ilgilendiriyor.

Eklenen madde uyarınca,

“EK MADDE 10-Devlet memurları için 657 sayılı Kanunun ek 43 üncü maddesinde düzenlenen doğum veya evlat edinme sonrası yarım zamanlı çalışma hakkının kullanımına ilişkin hüküm ile söz konusu  maddeye dayanılarak 17/7/2025 tarihli ve 10108 sayılı Cumhurbaşkanı Kararı ile yürürlüğe konulan Devlet Memurlarının Yarım Zamanlı Çalışma Hakkının Kullanılmasına İlişkin Yönetmelik hükümleri, sözleşmeli personel de aynı usul ve esaslar çerçevesinde kıyasen uygulanır. Ancak yarım zamanlı çalışma hakkından yararlanamayacak sözleşmeli personeli; pozisyon unvanı, kurum veya teşkilat bazında birlikte veya ayrı ayrı belirlemeye Cumhurbaşkanlığı yetkilidir.”

Değişiklik doğrultusunda, 17/7/2025 tarihli ve 10108 sayılı Cumhurbaşkanı Kararı ile yürürlüğe konulan yönetmelik hükümleri sözleşmeli personele de kıyasen uygulanacaktır. Bununla birlikte bu haktan yararlanamayacak sözleşmeli personeli; pozisyon unvanı, kurum veya teşkilat bazında belirleme yetkisi Cumhurbaşkanlığına aittir. Bu çerçevede uygulamanın kurumdan kuruma değişiklik göstermesi ve bazı önem arz eden ve süreklilik gösteren hizmet alanlarında görev yapan personelin kapsam dışında tutulması gündeme gelebilecektir.

   En düşük emekli aylığına yönelik düzenleme kapsamında, teklifle, Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nda yapılan düzenlemeyle, yaşlılık, malullük ve ölüm aylığı ödenenlere ve hak sahiplerine dosya bazında 16 bin 881 lira olarak öngörülen aylık asgari ödeme tutarı, 2026 ocak ayı ödeme döneminden itibaren 20 bin liraya yükseltildi.

   16 bin 881 lira olarak ödenen en düşük emekli aylığı yüzde18,48 oranında artırılmak suretiyle 20 bin liraya yükselmiş oldu. Söz konusu düzenlemeden faydalanacak emekli sayısının 4 milyon 917 bin kişi olacağı ifade edildi.

]]> https://kamuiscileri.net/4857-sayili-is-kanununa-aykiri-uygulamalara-yonelik-idari-para-cezalari-iluk-artisla-guncellendi/ Thu, 15 Jan 2026 10:50:07 +0000 https://kamuiscileri.net/?p=27742   Vergi ve harçlar için %18,95’lik yeniden değerleme oranı uygulanırken, 4857 sayılı Kanuna ilişkin idari para cezalarında %25,49’luk artışa gidildi.

  Bu durumda başlıca;

• Ücret ve ücretin ödenmesi başlığında düzenlenen 4857 sayılı Kanun m.32 kapsamında ücretin ödenmemesi eksik ödenmesi halinde karşılaşılacak ceza 2.734 TL olarak,
• 39. maddede düzenlenen asgari ücretin ödenmemesi, eksik ödenmesi 2.734 TL olarak,
• 41. madde kapsamında yer alan fazla çalışma ve fazla sürelerle çalışma ücretinin ödenmemesi, fazla saatlerle çalışmak için işçinin onayının alınmaması, işçinin hak ettiği serbest zamanı altı ay zarfında, çalışma süreleri içinde ve ücretinde bir kesinti olmadan kullandırılmaması 4.815 TL olarak,
• 56. maddede düzenleme altına alınan yıllık ücretli iznin kanuna aykırı şekilde bölünmesi 4.815 TL olarak,
• Yıllık izin ücretinin (m.57) kanuna aykırı şekilde veya eksik ödenmesi 4.815 TL olarak,
• Çalışma sürelerine (m. 63) ve çalışma sürelerine ilişkin yönetmelik hükümlerine uyulmaması 26.620 TL olarak,
• Ara dinlenmesine (m.68) uyulmaması 26.620 TL olarak,
• Engelli ve eski hükümlü çalıştırma zorunluluğuna (m.30) uyulmaması 37.749 TL olarak güncellenmiştir.

]]> https://kamuiscileri.net/emeklinin-2026-bayram-ikramiyesi-icin-hesaplar-konusuluyor-uzerinde-durulan-olasi-tutarlar/ Wed, 14 Jan 2026 08:52:30 +0000 https://kamuiscileri.net/?p=27717   Emeklilerin 2026 Bayram İkramiyesi Merak Ediliyor

 AK Parti Grup Başkanı Abdullah Güler’in, emekli aylığının yüzde 18,48 oranında arttırılarak 20 bin liraya yükseltileceğine yönelik açıklamalarda bulunmasının ardından henüz nihai kararın verilmediği konu başlığı olarak bayram ikramiyeleri öne çıktı.

  2025 yılında emeklilere verilen bayram ikramiyesi tutarı 4.000TL’ydi. Değerlendirmeler, emeklilerin alacağı bayram ikramiyesinin 5 bin- 5 bin 500 TL seviyesinde olacağı yönünde yoğunlaşıyor. Diğer yandan memur maaş zammının bayram ikramiyelerine yansıması hâlinde, 2025 yılında 4 bin TL olan bayram ikramiye ödemesinin 2026 yılında 4 bin 744 TL’ye ulaşacağı yorumu da konuşulmakta.

  Bayram İkramiyesinin Ne Zaman Ödenmesi Bekleniyor?

  2026 takvimine göre Ramazan ayı 19 Şubat’ta başlayacak, Ramazan Bayramı ise 20 Mart Cuma gününe rastlayacak. Geçmiş uygulamalara paralel olarak, bayram ikramiyelerinin 9-14 Mart tarihlerinde emeklilere ödenmesi ihtimali öne çıkıyor.