Kamu kurumlarında işçi olarak istihdam edilenlere de ödenecek olan emeklilik tazminatı; 375 sayılı KHK’nın 1. maddesinin D bendi ile yasal temele kavuşmuştur.

“(A) bendi kapsamına giren personel ile 22.1.1990 tarihli ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye ekli (II) sayılı cetvelde yer alan personel ve kamu kurumlarında işçi olarak istihdam edilenlerden; emekliliğini isteyen veya emekliye sevk olunanlara, haklarında toptan ödeme hükümleri uygulananlara, emekli iken yeniden hizmete alındıktan sonra cezaen olmamak üzere görevlerine son verilenlere, kendi kusurları olmaksızın sözleşmesi feshedilen veya hizmet sürelerinin bitiminde ayrılan sözleşmeli subay, sözleşmeli astsubay, uzman erbaş ve sözleşmeli erbaş ve erler ile terhis olan yedek subaylara , yedek astsubaylara ve bunlardan görevde iken ölenlerin kanuni mirasçılarına damga vergisi hariç herhangi bir vergiye tâbi tutulmaksızın (12.105) gösterge rakamının memur aylık katsayısı ile çarpımı sonucu bulunacak tutarında tazminat ödenir.”

Kapsamda Olan Kişiler

   Emeklilik tazminatından faydalanabileceklerin kapsamı 375 sayılı KHK’nın l’inci maddesinin (A) ve (D) bentlerinde açıkça sayılmıştır. İlgili düzenlemeler uyarınca emeklilik tazminatı; aylıklarını 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu, 926 sayılı Türk Silahlı Kuvvetleri Personel Kanunu, 2914 sayılı Yükseköğretim Personel Kanunu, 2802 sayılı Hakimler ve Savcılar Kanunu, 3269 sayılı Uzman Erbaş Kanunu, 3466 sayılı Uzman Jandarma Kanununa göre almakta olan personel ile 22.1.1990 tarihli ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye ekli (II) sayılı cetvelde yer alan personel ve kamu kurumlarında işçi olarak istihdam edilenlerden; emekliliğini isteyen veya emekliye sevk olunanlara, haklarında toptan ödeme hükümleri uygulananlara, emekli iken yeniden hizmete alındıktan sonra cezaen olmamak üzere görevlerine son verilenlere, kendi kusurları olmaksızın sözleşmesi feshedilen veya hizmet sürelerinin bitiminde ayrılan sözleşmeli subay, sözleşmeli astsubay, uzman erbaş ve sözleşmeli erbaş ve erler ile terhis olan yedek subaylara, yedek astsubaylara ve bunlardan görevde iken ölenlerin kanuni mirasçılarına ödenir.

   Görüldüğü üzere, belediyeler yönünden sadece memurlar ve belediyeye ait işçi kadrolarında daimi işçi olarak istihdam edilen işçiler sayılmaktadır.

Belediye Şirket İşçilerine Ödenen Emeklilik Tazminatına Karşı Sayıştay’ın Tutumu Nedir?

     Emeklilik tazminatı ödemesinde kapsam dahiline alınanlardan belediyeler bakımından yukarıda bahsetmiş olduğumuz üzere yalnızca memurlar ve belediyeye ait işçi kadrolarında daimi işçi olarak istihdam edilen işçiler sayılmaktadır. Belediye şirketleri yönünden bir değerlendirilmeye gidilecek olursa; Sayıştay 7. Dairesi’nin (Karar No: 395 İlam No: 134) 23.06.2020 tarihli kararında personel çalıştırılmasına dayalı hizmet alımı kapsamında çalışan personele mevzuata aykırı olarak emeklilik tazminatı ödenmesinin kamu zararı doğurduğu belirlemesi şu doğrultudadır:

“…4734 sayılı Kamu İhale Kanunu’nun 62’nci maddesinin (e) bendi uyarınca personel çalıştırılmasına dayalı hizmet alımı kapsamında çalıştırılan personel ise, işçi-işveren ilişkisi bakımından belediyeye değil, belediyenin hizmet alımı yaptığı şirkete bağlı olup, ilgili kişilerin maaş, sigorta primi, izin vb. tüm işçilik haklarından kaynaklanan yükümlülükleri personel çalıştıran şirket tarafından yerine getirilmektedir. Bu şekildeki istihdam ilişkilerinde işçiler, kamu idaresinde görmekte olduğu hizmetleri, bağlı oldukları şirket adına yürütmekte olup, kamu idaresi ile aralarında kıdem tazminatı hariç herhangi bir organik bağ bulunmamaktadır… Bu itibarla; personel çalıştırılmasına dayalı hizmet alımı kapsamında çalışan personele mevzuata aykırı olarak emeklilik tazminatı ödemesi yapılmak suretiyle sebep olunan toplam … TL tutarındaki kamu zararının; Harcama yetkilisi … ve Gerçekleştirme Görevlisi …’e müştereken ve mütelsilen 6085 sayılı Sayıştay Kanunu’nun 53’üncü maddesi gereğince hüküm tarihinden itibaren işleyecek faizleri ile ödettirilmesine…”

    Görüldüğü üzere her ne kadar belediye şirket işçilerine 357 sayılı KHK m.1/D uyarınca emeklilik tazminatı ödenmesi öngörülmemişse ve çerçeveye dahil edilmemişse de Sayıştay kararına konu olayda belediyede personel çalıştırılmasına dayalı hizmet alımı kapsamında çalışan şirket elemanı bazı personele mevzuata aykırı şekilde emeklilik tazminatı ödemesi yapıldığı görülmüştür.

    Aynı konuya ilişkin olarak Sayıştay Temyiz Kurulu 15.09.2021 tarihli kararında (Dosya No: 48367 Tutanak No: 50140) 7. Dairece 134 sayılı ilamın 4. maddesi ile verilen tazmin hükmüne ilişkin dilekçelerce ileri sürülen itirazların reddine daire kararının tasdikine karar vermiştir.

 Sayıştay’ın belediye şirket işçilerine mevzuata aykırı olarak ödenen emeklilik tazminatının kamu zararı oluşturduğu kararı nazara alınarak emeklilik tazminatı ödemelerinde 375 sayılı KHK m.1/D kapsamından ayrılmama gerekliliği ve belediyeler yönünden yalnızca memurlar ve belediyeye ait işçi kadrolarında daimi işçi olarak istihdam edilen işçilerin emeklilik tazminatından faydalanabileceği dikkate alınmalıdır.

Emeklilik Tazminatı Hesaplamasında Belirleyici Faktör Nedir?

    Emeklilik tazminatına ilişkin hesaplamayı yine 375 sayılı KHK m.1/D ihtiva etmektedir. Şöyle ki; “…damga vergisi hariç herhangi bir vergiye tabi tutulmaksızın (12.105) gösterge rakamının memur aylık katsayısı ile çarpımı sonucu bulunacak tutar…” Bu bağlamda 12.105 gösterge rakamının memur aylık katsayısı ile çarpılmasıyla belirlenen meblağ üzerinden tazminat hesaplamasına gidilecektir. Burada önem arz eden kıstas memur aylık katsayısı özelindedir. Memur aylık katsayısının, memur maaş artışlarına paralel olarak altı aylık dönemler itibarıyla güncellenmesi, kamu işçilerinin hak kazandığı emeklilik tazminatı tutarının da buna bağlı olarak artmasına neden olmaktadır.

   Hazine ve Maliye Bakanlığı tarafında 06/01/2026 tarihinde yayınlanan Mali ve Sosyal Haklar Genelgesi ile memur aylık katsayısı 1,387871 olarak belirlenmiştir.

Memurlar İçin Gösterge Rakamındaki Değişiklik Kamu İşçisinin Emeklilik Tazminatında Değişiklik Doğurur mu?

   Uygulamada en sık karıştırılan konulardan biri, Toplu Sözleşme veya Kamu Görevlileri Hakem Kurulu kararlarıyla artırılan gösterge rakamlarının işçilerin emeklilik tazminatında değişiklik yaratıp yaratmayacağı üzerinedir.

   375 sayılı KHK kapsamında belirlenen 12.105 gösterge rakamı, memurlar yönünden Toplu Sözleşme veya Kamu Görevlileri Hakem Kurulu kararları ile artırılabilmektedir. Nitekim, 26/08/2025 tarihli, 2025/1 sayılı Kamu Görevlileri Hakem Kurulu Kararı m.9 uyarınca söz konusu gösterge rakamı memurlar için 13.558 olarak uygulanmaktadır. Bu nedenle memurların emeklilik tazminatı hesabında 13.558 gösterge rakamı esas alınmaktadır.

 Gösterge rakamındaki bu artışın işçilere de uygulanabileceği yönündeki değerlendirmeler hukuki dayanaktan yoksundur. Zira 4/D statüsünde yer alan işçiler, 4688 sayılı Kanun kapsamında yer almadığından, memurlar için yapılan gösterge artışları işçiler açısından bağlayıcı değildir. Bu çerçevede her ne kadar memurlar bakımından Kamu Görevlileri Hakem Kurulu Kararları ve toplu sözleşmelerle gösterge rakamı artışından bahsedilse de 4/D kapsamındaki işçilere ödenecek emeklilik tazminatının hesabında, herhangi bir artış uygulanmaksızın 375 sayılı KHK m.1/D doğrultusunda 12.105 gösterge rakamının, aylık katsayı ile çarpımı sonucu bulunan tutar esas alınmaya devam edilmelidir.

Söz konusu emeklilik tazminatının yasal dayanağı, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname’dir.

375 sayılı KHK’nın 1. Maddesi’nin D bendi şu şekildedir;

“(A) bendi kapsamına giren personel ile 22.1.1990 tarihli ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye ekli (II) sayılı cetvelde yer alan personel ve kamu kurumlarında işçi olarak istihdam edilenlerden; emekliliğini isteyen veya emekliye sevk olunanlara, haklarında toptan ödeme hükümleri uygulananlara, emekli iken yeniden hizmete alındıktan sonra cezaen olmamak üzere görevlerine son verilenlere, kendi kusurları olmaksızın sözleşmesi feshedilen veya hizmet sürelerinin bitiminde ayrılan sözleşmeli subay, sözleşmeli astsubay, uzman erbaş ve sözleşmeli erbaş ve erler ile terhis olan yedek subaylara ve bunlardan görevde iken ölenlerin kanuni mirasçılarına damga vergisi hariç herhangi bir vergiye tabi tutulmaksızın (12.105) gösterge rakamının memur aylık katsayısı ile çarpımı sonucu bulunacak tutarında tazminat ödenir.”

375 sayılı KHK’nın söz konusu maddesinde, kamu işçilerine ödenecek emeklilik tazminatının ne şekilde hesaplanacağı belirtilmiştir.

Buna göre kamu işçilerine, emekliliğe sevk edilmeleri durumunda 12.105 gösterge rakamının, memur aylık katsayısı ile çarpımı sonucu bulunacak tutarda tazminat ödenir.

Memur aylık katsayısı her 6 ayda bir memur maaş zammına endeksli olarak güncellendiği için kamu işçilerinin alacağı emeklilik tazminatı da artış göstermektedir.

Hazine ve Maliye Bakanlığı tarafından 05.01.2024 tarihinde yayınlanan Genelge ile memur aylık katsayısı, 1 Ocak 2024 tarihinden geçerli olmak üzere (0,760871) olarak tespit edilmiştir.

Buna göre; kamu işçilerinin emeklilik tazminatı 1 Ocak 2024 tarihinden geçerli olmak üzere şu şekilde hesaplanacaktır:

Sonuç olarak, emekli olan kamu kurumu işçilerine ödenecek emeklilik tazminatı, 1 Ocak 2024 tarihinden geçerli olmak üzere net 9.140,43 TL olacaktır.

Peki, kamu kurum ve kuruluşları ve dolayısıyla belediyeler hakkında uygulanan Harcırah Kanunu, belediyelerin ortağı olduğu şirketler için de geçerli midir?

Harcırah Kanununun Kapsamı

Harcırah Kanununa tabi olan kurum ve kuruluşlar, bu Kanunun birinci maddesinde sayılmıştır. Konunun önemine binaen söz konusu hükme burada aynen yer vermek uygun olacaktır. Bu kapsamda, anılan maddede Harcırah Kanununa tabi kuruluşlar;

 “a) Umumi muvazeneye dâhil dairelerle ( genel yönetim kapsamındaki kamu idareleriyle) mülhak ve hususi bütçeli idareler (köy bütçeleri hariç) ve bunlara bağlı sabit ve mütedavil sermayeli müesseseler,

b) Hususi kanunlarla kurulmuş banka ve teşekküller,

c) Yukarıdaki (a) ve (b) fıkralarında yazılı daire, idare, banka, teşekkül ve müesseselerin sermayesinin yarısından fazlasına sahip bulundukları teşekkül ve müesseseler.

şeklinde ifade edilmiştir.

İlgili hükmün (a) bendi uyarınca belediyeler, tereddütsüz olarak Harcırah Kanununa tabidir. Ancak, söz konusu maddede belediyelerin ortağı olduğu şirketler sayılmamıştır. Bununla birlikte, bahse konu maddenin (c) bendinde, belediyelerin sermayesinin yarısından fazlasına sahip bulundukları teşekkül ve müesseselerin Kanun kapsamında olduğu hüküm altına alınmıştır. Bu durumda, çözümlenmesi gereken belediye şirketlerinin, maddede geçen “teşekkül” veya “müessese” olarak kabul edilip edilmeyeceğidir. Eğer ki, belediye şirketleri teşekkül ve müessese kapsamına giriyorsa Harcırah Kanununa tabi olacak, girmiyorsa olmayacaktır. 

Mevzuatımızda “teşekkül” ve “müessese” kavramları, 233 sayılı Kamu İktisadi Teşebbüsleri Hakkında KHK’da tanımlanmıştır. Anılan KHK’da yer alan tanımlara bakıldığında, bu ibarelerin KİT’lere özgü olduğu ve belediye şirketlerinin 233 sayılı KHK’da belirtilen teşekkül ve müessese kapsamına girmediği görülmektedir.

Konuya İlişkin Danıştay’ın Görüşü

Öte yandan Danıştay kararlarında da, belediye şirketlerinin Harcırah Kanununa tabi olmadığı açıkça belirtilmiştir.

Nitekim Başbakanlık, 1998 yılında belediyelerin sermayelerinin yarısından fazlasına katılmak suretiyle kurduğu şirketlerde çalışan personelin Harcırah Kanunu hükümleri kapsamında bulunup bulunmadığı hususunda düşülen duraksamanın giderilmesi amacıyla Danıştay’a görül sormuştur.

Danıştay 1. Dairesi, konuya ilişkin 02.11.1998 tarihli ve E.1998/209, K.1998/290 sayılı kararında;

– Harcırah Kanununun 1. maddesine göre, belediyelerce sermayesinin yarısından fazlasına katılmak suretiyle kurulan teşekkül ve müesseselerde çalışanların yolluklarının Harcırah Kanununa göre belirleneceğini,

– Ancak belediyelerce sermayelerinin yarısından fazlasına katılmak suretiyle kurulan şirketlerin, özel hukuk hükümlerine göre oluşturulan ve dolayısıyla teşekkül veya kurum (müessese) olarak nitelendirilmesi olanağı bulunmayan özel hukuk tüzel kişileri olduğunu,

– Bu nedenle de, tüm faaliyetleri ile çalışanlarının yolluklarının belirlenmesi açısından özel hukuk hükümleri kapsamında bulunduğunu, buna bağlı olarak belediyelerce sermayelerinin yarısından fazlasına katılmak suretiyle kurulan şirketlerde çalışanların yollukları bakımından Harcırah Kanunu kapsamında olmadığını,

hükme bağlamıştır.

Danıştay’ın söz konusu kararından hareketle belediye şirketleri, belediyelerin “teşekkülü” veya “müessesesi” niteliğinde değildir. İlgili hükümde “şirket” ibaresi geçmediğinden Harcırah Kanununun lafzı ve Danıştay’ın istişari görüşü kapsamında belediye şirketleri Harcırah Kanunu hükümlerine tabi değildir. Dolayısıyla, belediye şirketlerinin yöneticileri ve personelinin, görev mahalli dışına yaptıkları seyahatler ve bu seyahatlere ilişkin yol, yemek ve konaklama giderleri hakkında adı geçen Kanunun uygulanması zorunlu değildir.

Öte yandan, belirtmek gerekir ki, 696 sayılı KHK kapsamında belediye şirketlerinde işçi statüsünde istihdam edilen ve belediyelerin personel çalıştırılmasına dayalı hizmetlerini gören işçilerle ilgili harcırah işlemleri, bu çalışmada belirtilen esaslar çerçevesinde değil, Hazine ve Maliye Bakanlığının konuya ilişkin yazılı görüşleri doğrultusunda yapılacaktır.

Belediye Şirketlerinde Harcırah Uygulaması

Şirketlerde ve dolayısıyla belediye şirketlerinde yöneticilere ve çalışanlara ödenecek yurt içi ve yurt dışı harcırah (ulaşım, gündelik, konaklama) tutarları, Harcırah ve Bütçe Kanunlarındaki düzenlemelere bağlı kalmaksızın, şirketin yönetim organı (anonim şirket şeklinde kurulan belediye şirketlerin yönetim kurulu, limited şirket şeklinde kurulan belediye şirketlerinde müdür/müdürler kurulu) tarafından tespit edebilir ve anılan belirleme yapılırken unvan bazında farklılaşmaya gidilebilir. Söz konusu belirleme genel kurul kararıyla da yapılabilir. Ancak, kararı kim verirse versin, harcırah tutarlarının ticaret siciline tescil ve ilan edilmesine gerek yoktur. Ayrıca bilinmelidir ki, belediye şirketlerinde ödenecek harcırah tutarlarına ilişkin mevzuatta asgari veya azami limitler öngörülmemiştir.

Konuyu açıklamak gerekirse, örneğin 1. derece kadrolu bir memura 2019 yılında yurt içinde verilecek gündelik tutarı 39,85 TL’dir. Buna ek olarak, yatacak yer temini için ödenen ücretin belgelendirilmesi halinde, belge bedelini aşmamak üzere gündeliğin tamamına kadar olan kısmı ayrıca ödenir. Belediye şirketlerinde ise yönetim organı herhangi bir sınırlamaya tabi olmaksızın serbest bir şekilde örneğin, personelin gündeliğini 100 TL, konaklamayı da belgelendirilmesi kaydıyla tamamını ya da belli bir tutara kadar ödenmesini kararlaştırabilir.

Sonuç olarak;

 – Belediye şirketleri Harcırah Kanunu hükümlerine tabi değildir.

– Şirket yöneticilerine ve çalışanlarına yurt içi ve yurt dışı görev nedeniyle ödenecek ulaşım, konaklama ve gündelik giderlerinin tutarları ve buna ilişkin usul ve esaslar şirketin genel kurulu veya yönetim organı tarafından serbestçe belirlenebilir.

– Ayrıca, Gelir Vergisi Kanunu kapsamında yurt içi ve yurt dışı iş seyahatleri nedeniyle gerçekleşen giderler şirketin safi kazancından indirilebilir. Bunun yanında yönetim organı üyelerine ve şirket personeline verilen yol giderlerinin tamamı ile yemek ve yatma giderlerine karşılık verilen gündelikler gelir vergisinden istisnadır.

Sinan Gürhan ALSANÇ

Bu tazminatın yasal dayanağı, 375 sayılı KHK’nın 1. Maddesi’nin D bendindeki şu hükümdür;

“(A) bendi kapsamına giren personel ile 22.1.1990 tarihli ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye ekli (II) sayılı cetvelde yer alan personel ve kamu kurumlarında işçi olarak istihdam edilenlerden; emekliliğini isteyen veya emekliye sevk olunanlara, haklarında toptan ödeme hükümleri uygulananlara, emekli iken yeniden hizmete alındıktan sonra cezaen olmamak üzere görevlerine son verilenlere, kendi kusurları olmaksızın sözleşmesi feshedilen veya hizmet sürelerinin bitiminde ayrılan sözleşmeli subay, sözleşmeli astsubay, uzman erbaş ve sözleşmeli erbaş ve erler ile terhis olan yedek subaylara ve bunlardan görevde iken ölenlerin kanuni mirasçılarına damga vergisi hariç herhangi bir vergiye tabi tutulmaksızın (12.105) gösterge rakamının memur aylık katsayısı ile çarpımı sonucu bulunacak tutarında tazminat ödenir.”

Madde metninden de açıkça anlaşılacağı üzere emeklilik tazminatı, işçilerin emekliliğe sevk edilmeleri durumunda 12.105 gösterge rakamının, memur aylık katsayısı ile çarpımı sonucu bulunacak tutarda ödenecektir.

Memur aylık katsayısı her 6 ayda bir memur maaş zammına endeksli olarak güncellendiği için kamu işçilerinin alacağı emeklilik tazminatı da artış göstermektedir.

Nitekim Hazine ve Maliye Bakanlığı tarafından yayınlanan 04.07.2022 tarihli Genelge ile memur aylık katsayısı, 1 Temmuz 2022 tarihinden geçerli olmak üzere (0,333603) olarak tespit edilmiştir.

Buna göre; kamu işçilerinin emeklilik tazminatı 1 Temmuz 2022 tarihinden geçerli olmak üzere şu şekilde hesaplanacaktır:

Tazminat Gösterge Rakamı (12.105)x Memur aylık katsayısı (0,333603): 4.038,26 (Brüt Tutar)

Emeklilik tazminatından yalnızca damga vergisi kesilmektedir.

Buna göre: 4.038,26 X 7,59/1000: 30,65 TL Damga Vergisi kesilecektir.

Diğer yandan Belediye Şirket İşçilerinin de emeklilik tazminatından yararlanıp yararlanamayacağı sık sık gündeme gelen bir konudur.

Daha önceki yazılarımızda; belediye şirketlerinin kamu kurumu kabul edilmediğini, bu şirket işçilerinin ‘kamu kurumu işçisi’ statüsünde yer almadığını, dolayısıyla mevcut mevzuat hükümler uyarınca belediye şirket işçilerine 375 sayılı KHK’dan kaynaklanan emeklilik tazminatının ödenmesine imkan bulunmadığını dile getirdik.

Ancak bazı belediye şirketlerinin işçilerine 375 sayılı KHK’dan kaynaklanan emeklilik tazminatını ödediği ve bunun Sayıştay denetimlerine takıldığı görülüyor.

SAYIŞTAY, BELEDİYE ŞİRKET İŞÇİLERİNE YAPILAN EMEKLİLİK TAZMİNATI ÖDEMESİYLE İLGİLİ NASIL BİR KARAR VERDİ?

Sayıştay tarafından belediye şirketlerinde yapılan denetimler sonucunda, 7. Dairenin 23.06.2020 Tutanak Tarihli ve 395 numaralı Kararında, şu değerlendirmeye yer verilmiştir:

“… 4734 sayılı Kamu İhale Kanunu’nun 62’nci maddesinin (e) bendi uyarınca personel çalıştırılmasına dayalı hizmet alımı kapsamında çalıştırılan personel, kamu idaresinin personeli olmayıp, bu kapsamda istihdam edilen personele kamu kurum ve kuruluşları ile kamu iktisadi teşebbüslerinde kadrolu veya sözleşmeli olarak istihdam edilen personele emekli tazminatının ödenmesi yasal olarak mümkün değildir.

Ancak yapılan incelemede; 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname (KHK) uyarınca belediyede personel çalıştırılmasına dayalı hizmet alımı kapsamında çalışan şirket elemanı bazı personelin belediye kadrosuna geçebilmek için gerekli olan ‘emekliliğe hak kazanmamış olma’ şartını sağlamamaları sebebiyle emekliye ayrıldığı ve bu kişilere belediye personeli olmadıkları halde mevzuata aykırı olarak emeklilik tazminatı ödemesi yapıldığı görülmüştür.

…Emeklilik tazminatı ödenebilecek kişiler, ilgili hükümlerine yukarıda yer verilen 375 sayılı KHK’de ismen sayılmak suretiyle belirtilmiştir. Bunlar arasında, belediyeler açısından yalnızca memurlar ve belediyeye ait işçi kadrolarında daimi işçi olarak istihdam edilen işçiler sayılmaktadır.

4734 sayılı Kamu İhale Kanunu’nun 62’nci maddesinin (e) bendi uyarınca personel çalıştırılmasına dayalı hizmet alımı kapsamında çalıştırılan personel ise, işçi- işveren ilişkisi bakımından belediyeye değil, belediyenin hizmet alımı yaptığı şirkete bağlı olup, ilgili kişilerin maaş, sigorta primi, izin vb. tüm işçilik haklarından kaynaklanan yükümlülükleri personel çalıştıran şirket tarafından yerine getirilmektedir. Bu şekildeki istihdam ilişkilerinde işçiler, kamu idaresinde görmekte olduğu hizmetleri, bağlı oldukları şirket adına yürütmekte olup, kamu idaresi ile aralarında kıdem tazminatı hariç herhangi bir organik bağ bulunmamaktadır.

Bu itibarla; personel çalıştırılmasına dayalı hizmet alımı kapsamında çalışan personele mevzuata aykırı olarak emeklilik tazminatı ödemesi yapılmak suretiyle sebep olunan toplam … TL tutarındaki kamu zararının;

Harcama Yetkilisi ….ve Gerçekleştirme Görevlisi ….’e

müştereken ve mütelsilen 6085 sayılı Sayıştay Kanunu’nun 53’üncü maddesi gereğince hüküm tarihinden itibaren işleyecek faizleri ile ödettirilmesine, anılan Kanun’un 55’inci maddesi uyarınca İlamın tebliğ tarihinden itibaren altmış gün içerisinde Sayıştay Temyiz Kurulu nezdinde temyiz yolu açık olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.”

SONUÇ

Yukarıda yer verdiğimiz Sayıştay 7. Dairesi’nin kararında, yasal dayanaklarıyla birlikte açıkça 696 KHK ile belediye şirketlerine geçirilen belediye şirket işçilerinin 375 sayılı KHK’nın 1. Maddesi kapsamına girmediği, bu işçilere emeklilik tazminatı ödenemeyeceği, ödeme yapılması durumunda ise bunun kamu zararı sayılıp ilgililerden tahsiline karar verildiği görülmektedir.

Dolasıyla belediye şirket işçilerine emeklilik tazminatı ödenmesi durumunda bunun kamu zararı sayılacağı, emsal Sayıştay kararıyla kesinlik kazanmıştır. Belediye şirketlerinin bu hususa dikkat ederek işlem tesis etmesi önem arz etmektedir.

Bu Yazının PDF formatına ulaşmak için tıklayınız

İşte O Sayıştay Kararı:

Kamu İdaresi Türü	Belediyeler ve Bağlı İdareler
Yılı	2018
Dairesi	7
Karar No	395
İlam No	134
Tutanak Tarihi	23.6.2020
Kararın Konusu	Personel Mevzuatı ile İlgili Kararlar

Personel çalıştırılmasına dayalı hizmet alımı kapsamında çalışan personele emeklilik tazminatı ödemesi yapılması:

Personel çalıştırılmasına dayalı hizmet alımı kapsamında çalışan personele emeklilik tazminatı ödemesi yapılmak suretiyle kamu zararına sebebiyet verildiği iddiasına ilişkin yapılan incelemede;

657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun “Kapsam” başlıklı l’inci maddesinin ilgili kısmında aynen “Bu Kanun, Genel ve Katma Bütçeli Kurumlar, İl Özel İdareleri, Belediyeler, İl Özel İdareleri ve Belediyelerin kurdukları birlikler ile bunlara bağlı döner sermayeli kuruluşlarda, kanunlarla kurulan fonlarda, kefalet sandıklarında veya Beden Terbiyesi Bölge Müdürlüklerinde çalışan memurlar hakkında uygulanır…” denilmek suretiyle kanunun kapsamı belirlenmiştir.

Mezkur Kanun’un “İstihdam Biçimleri” başlıklı 4’üncü maddesinde ise kamu görevlileri türler itibariyle memurlar, sözleşmeli personel ve işçiler olarak tanımlanmıştır.

375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname (KHK)’nin l’inci maddesinin (A) bendinde;

“Aylıklarım 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu, 926 sayılı Türk Silahlı Kuvvetleri Personel Kanunu, 3269 sayılı Uzman Erbaş Kanunu, 3466 sayılı Uzman Jandarma Kanunu, 2914 sayılı Yükseköğretim Personel Kanunu ve 2802 sayılı Hakimler ve Savcılar Kanununa göre almakta olan personele 1000 gösterge rakamı üzerinden memuriyet taban aylığı ödenir…”

(D) bendinde ise;

“… (A) bendi kapsamına giren personel ile 22.1.1990 tarihli ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye ekli (il) sayılı cetvelde yer alan personel ve kamu kurumlarında işçi olarak istihdam edilenlerden; emekliliğini isteyen veya emekliye sevk olunanlara, haklarında toptan ödeme hükümleri uygulananlara, emekli iken yeniden hizmete alındıktan sonra cezaen olmamak üzere görevlerine son verilenlere, kendi kusurları olmaksızın sözleşmesi feshedilen veya hizmet sürelerinin bitiminde ayrılan sözleşmeli subay, sözleşmeli astsubay, uzman erbaş ve sözleşmeli erbaş ve erler ile terhis olan yedek subaylara ve bunlardan görevde iken ölenlerin kanuni mirasçılarına damga vergisi hariç herhangi bir yergiye tâbi tutulmaksızın (12.105) gösterge rakamının memur aylık katsayısı ile çarpımı sonucu bulunacak tutarında tazminat ödenir… ” hükümleri yer almaktadır.

Yukarıda alınan mevzuat hükümlerinde, emeklilik tazminatının kimlere ödenebileceği açık olarak sayılmıştır.

4734 sayılı Kamu İhale Kanunu’nun 62’nci maddesinin (e) bendi uyarınca personel çalıştırılmasına dayalı hizmet alımı kapsamında çalıştırılan personel, kamu idaresinin personeli olmayıp, bu kapsamda istihdam edilen personele kamu kurum ve kuruluşları ile kamu iktisadi teşebbüslerinde kadrolu veya sözleşmeli olarak istihdam edilen personele emekli tazminatının ödenmesi yasal olarak mümkün değildir.

Ancak yapılan incelemede; 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname (KHK) uyarınca belediyede personel çalıştırılmasına dayalı hizmet alımı kapsamında çalışan şirket elemanı bazı personelin belediye kadrosuna geçebilmek için gerekli olan ‘emekliliğe hak kazanmamış olma’ şartını sağlamamaları sebebiyle emekliye ayrıldığı ve bu kişilere belediye personeli olmadıkları halde mevzuata aykırı olarak emeklilik tazminatı ödemesi yapıldığı görülmüştür.

Sorumlular savunmalarında özetle; 6245 sayılı Harcırah Kanunu’na göre kamu görevlisi olmamakla beraber kamu idarelerince verilen görevi ifa ile görevlendirilen kimselere de harcırah ödemesi yapılması gerektiğini, idare hukukuna göre bir istihdam ilişkinin olması ve bu istihdam ilişkisinin kamu hukukuna dayanmasının kamu görevlisi sayılmak için yeterli olduğunu, 696 sayılı KHK kapsamında emekliliğe sevk olunan işçilerin bu kapsamda kamu işçisi kabul edilerek bunlara emeklilik tazminatı ödemesi yapıldığını, Sayıştay Temyiz Kurulu’nun 02.03.1999 tarihli ve 24416 no.lu Kararında da; uluslararası toplantı ve ziyaretlere temsille görevli olarak görevlendirilmiş olan kamu personeli dışındaki kimselere 4’üncü dereceden devlet memuruna ödenen yol masrafı ve gündelik kadar ödeme yapılmasının mevzuata aykırı olmadığına hükmedildiğini belirtmişlerdir.

Emeklilik tazminatı ödenebilecek kişiler, ilgili hükümlerine yukarıda yer verilen 375 sayılı KHK’de ismen sayılmak suretiyle belirtilmiştir. Bunlar arasında, belediyeler açısından yalnızca memurlar ve belediyeye ait işçi kadrolarında daimi işçi olarak istihdam edilen işçiler sayılmaktadır. 4734 sayılı Kamu İhale Kanunu’nun 62’nci maddesinin (e) bendi uyarınca personel çalıştırılmasına dayalı hizmet alımı kapsamında çalıştırılan personel ise, işçi-işveren ilişkisi bakımından belediyeye değil, belediyenin hizmet alımı yaptığı şirkete bağlı olup, ilgili kişilerin maaş, sigorta primi, izin vb. tüm işçilik haklarından kaynaklanan yükümlülükleri personel çalıştıran şirket tarafından yerine getirilmektedir. Bu şekildeki istihdam ilişkilerinde işçiler, kamu idaresinde görmekte olduğu hizmetleri, bağlı oldukları şirket adına yürütmekte olup, kamu idaresi ile aralarında kıdem tazminatı hariç herhangi bir organik bağ bulunmamaktadır.

Sorumlular ayrıca idare hukuku ve 6245 sayılı Harcırah Kanunu uyarınca kamu görevlisi olmasa bile kamu görevi yürüten kişilere harcırah ödenmesi gerektiğini ifade etmişlerdir.

Ancak sorgu konusu edilen ödeme harcırah değil, dayanağı 375 sayılı KHK olan emeklilik tazminatı ödemesidir. 6245 sayılı Harcırah Kanunu’nda emekli tazminatı ödemesi ile ilgili herhangi bir düzenleme yoktur. Benzer şekilde savunmada emsal gösterilen Sayıştay Temyiz Kurulu’nun 02.03.1999 tarihli ve 24416 no.lu Kararı da harcırah ödemesine ilişkin olup, emekli tazminatı ödemesi ile herhangi bir bağlantısı bulunmamaktadır.

Bu itibarla; personel çalıştırılmasına dayalı hizmet alımı kapsamında çalışan personele mevzuata aykırı olarak emeklilik tazminatı ödemesi yapılmak suretiyle sebep olunan toplam … TL tutarındaki kamu zararının;

Harcama Yetkilisi ….ve Gerçekleştirme Görevlisi ….’e

müştereken ve mütelsilen 6085 sayılı Sayıştay Kanunu’nun 53’üncü maddesi gereğince hüküm tarihinden itibaren işleyecek faizleri ile ödettirilmesine, anılan Kanun’un 55’inci maddesi uyarınca İlamın tebliğ tarihinden itibaren altmış gün içerisinde Sayıştay Temyiz Kurulu nezdinde temyiz yolu açık olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.”

Bakanlığın yazısında ilgili mevzuat hatırlatıldıktan sonra; geçici görev yolluğunun,  memur veya hizmetlinin bir görevin yapılması amacıyla “geçici” olarak başka bir yere gönderilmesi  nedeniyle, asli görev yerinde yapmak zorunda olmadığı yeme ve yatma ücretleri ile taşıt giderleri gibi bazı zorunlu giderlere karşılık verildiği belirtildi.

İlgili mevzuata yer alan “Başka bir yere gönderilenlere” ifadesinden de anlaşılacağı üzere, geçici görev yolluğunun ödenebilmesi için memur veya hizmetlilerin geçici görevle memuriyet mahalli dışında başka bir yere gönderilmesi gerektiği vurgulandı.

Harcırah  ile  yemek  ve  yol  yardımının  dayanakları  farklı  olduğundan  her  iki  ödemenin  ayrı  ayrı değerlendirilmesi gerektiği; Harcırah Kanununda geçici görevle gönderilenlere yemek  yardımı yapılması halinde gündelik ödenmeyeceğine dair bir düzenleme bulunmadığı belirtilerek sonuç itibariyle geçici görevlendirilen personele hem geçici görev yolluğunun hem de toplu sözleşmeden ya da iş sözleşmesinden kaynaklanan yemek parasının ödenmesi gerektiği belirtildi. 

İşte O Yazı:

“İlgi  yazınızda,  Kurumunuzda  hizmet  alımı  yoluyla  görev  yapmakta  iken,  696  sayılı  Kanun Hükmünde  Kararname  ile  sürekli  işçi  kadrolarına  geçirilen  personelin  mali  ve  özlük  haklarının belirlendiği  toplu  iş  sözleşmesinde  yer  alan  düzenleme  ile  fiili  çalışmasına  bağlı  olarak  yemek  ücreti ödendiği,  Kurumunuz  tarafından  geçici  olarak  başka  yere  görevlendirilen  söz  konusu  personele  aynı zamanda  geçici  görev  yolluğu  ödemesi  yapılıp  yapılmayacağı  konusunda  Bakanlığımız  görüşü  talep edilmektedir. Bilindiği  üzere,  6245  sayılı  Harcırah  Kanununun “Harcırah verilecek kimseler”  başlıklı  4  üncü maddesinin  birinci  fıkrasının  (1)  numaralı  bendinde, “Bu Kanun kapsamına giren kurumlarda çalışan memur ve hizmetliler ile aile fertleri ve aynı kurumlarda fahri olarak çalışanlar” harcırah verilecek kişiler arasında sayılmış, “Tarifler” başlıklı 3 üncü maddesinin (d) bendinde de hizmetli; ” Personel kanunlarına göre yardımcı hizmetler sınıfına dahil personel, kurumlarda yalnız ödenek mukabili çalışanlarla kurumlarda çalıştırılan tarım ve orman işçileri ve iş kanunlarına göre işçi sayılan kimseler”  olarak tanımlanmıştır.

Öte  yandan,  anılan  Kanunun  14  üncü  maddesinde,  kurumlara  ait  bir  vazifenin  yapılması amacıyla geçici olarak yurtiçinde veya dışında başka bir yere gönderilenlere geçici görev yolluğu olarak yol gideri ve gündelik verileceği hükme bağlanmıştır. Bu  hükme  göre,  geçici  görev  yolluğu memur  veya  hizmetlinin  bir  görevin  yapılması  amacıyla  “geçici”  olarak  başka  bir  yere  gönderilmesi  nedeniyle,  asli  görev  yerinde  yapmak  zorunda  olmadığı yeme ve yatma ücretleri ile taşıt giderleri gibi bazı zorunlu giderlere karşılık verilmektedir.

Diğer  taraftan,  söz  konusu  hükümde  yer  alan  başka  bir  yere  gönderilenlere  ifadesinden  de anlaşılacağı üzere, geçici görev  yolluğunun ödenebilmesi için memur  veya hizmetlilerin geçici görevle memuriyet mahalli dışında başka bir yere kurumlarca gönderilmesi gerekmektedir. Yukarıda  belirtilen  mevzuat  hükümlerinden  ve  yapılan  açıklamalardan  da  anlaşılacağı  üzere, harcırah  ile  yemek  ve  yol  yardımının  dayanakları  farklı  olduğundan  her  iki  ödemenin  ayrı  ayrı değerlendirilmesi gerekmekte olup, Harcırah Kanununda da, memuriyet mahalli dışında bir yere geçici görevle  gönderilenlere,  ilgili  mevzuatı  veya  toplu  iş  sözleşmeleri  uyarınca  yemek  yardımı  yapılması halinde gündelik ödenmeyeceğine dair bir düzenleme bulunmamaktadır.

Bu  itibarla,  657  sayılı  Devlet  Memurları  Kanunun  4  üncü  maddesinin  (D)  fıkrasında  belirtilen sürekli  işçilerin memuriyet mahalli  dışında  bir  yere  geçici  görevle  gönderilmeleri  halinde,  söz  konusu personele, 6245 sayılı Harcırah Kanunun 39 ve 42 nci maddeleri göz önüne bulundurularak, müstahak oldukları harcırahın ödenmesi gerektiği mütalaa edilmektedir.

Bilgilerini rica ederim.”

Milli Eğitim Bakanlığı Strateji Geliştirme Başkanlığı, yazdığı bir yazı ile bu konuya açıklık getirmiştir.

Milli Eğitim Bakanlığı yazısında; 6245 sayılı Harcırah Kanununun ‘Harcırah verilecek kimseler’ başlıklı  4. Maddesinde kimlere harcırah verileceğinin sayıldığı, aynı Kanunun 3. Maddesindeki hizmetli ibaresinde “iş kanunlarına göre işçi sayılan kimseler” tanımının yer aldığı belirtildi.

Geçici görev yolluğunun, memur ve hizmetlinin bir görevin yapılması amacıyla geçici olarak memuriyet mahalli dışında başka bir yere gönderilmesi nedeniyle, asli görev yerinde yapmak zorunda olmadığı taşıt gideri, yeme-içme ve konaklama ücretleri gibi bir takım zorunlu giderlere karşılık ödendiği vurgulanan Bakanlık yazısında;

“Buna göre 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 127 nci maddesi ve 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye eklenen geçici 23 üncü maddesi kapsamında sürekli işçi kadrolarına geçişleri yapılan işçiler ile 4857 sayılı İş Kanunu hükümleri uyarınca istihdam edilen işçilere memuriyet mahalli dışında başka bir yere geçici olarak görevlendirilmeleri halinde geçici görev yolluğu ödenebileceği değerlendirilmektedir.” ifadelerine yer verildi.

Geçici Görev Yolluğu konusu daha önce de Hazine ve Maliye Bakanlığı Bütçe ve Mali Kontrol Genel Müdürlüğünün; 13/06/2018 tarih ve 77078042-125.03-(523-2223)-4860 sayılı yazısı ile açıklığa kavuşturulmuştu.

İşte Milli Eğitim Bakanlığının o yazısı:

T.C.

MİLLİ EĞİTİM BAKANLIĞI

Strateji Geliştirme Başkanlığı

 

Sayı: E-43942091-45.9942381076                                                                31.01. 2022

Konu: Geçici Görev Yolluğu

 

KAHRAMANMARAŞ VALİLİĞİNE

(İl Milli Eğitim Müdürlüğü)

 

 

İlgi: 21.01.2022 tarihli ve E-35776031-45.03-4141768686 sayılı yazınız.

İlgide kayıtlı yazınızın incelenmesinden; İlinizde görev yapan 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 127 ncı maddesi ve 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye eklenen geçici 23 üncü maddesi kapsamında sürekli işçi kadrolarına geçişleri yapılan işçiler ile 4857 sayılı İŞ Kanunu hükümleri uyarınca istihdam edilen işçilere memuriyet mahalli dışında başka bir yere geçici olarak görevlendirilmeleri halinde geçici görev yolluğu ödenip ödenmeyeceği hususunda tereddüte düşüldüğü ve bu konuda Bakanlığımızdan görüş talep edildiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; 6245 sayılı Harcırah Kanununun ‘Harcırah verilecek kimseler’ başlıklı  4 uncü maddesinin birinci fıkrasının (I) numaralı bendinde; “Bu Kanun kapsamına giren kurumlarda çalışan memur ve hizmetliler ile aile fertlerine ve aynı kurumlarda fahri olarak çalışanlar” harcırah verilecek kişiler arasında sayılmış, “Tarifler” başlıklı 3 üncü maddesinin (d) bendinde de hizmetli; “ Personel kanunlarına göre yardımcı hizmetler sınıfına dahil personeli, kurumlarda yalnız ödenek mukabili çalışanlarla kurumlarda çalıştırılan tarım ve orman işçilerini ve iş kanunlarına göre işçi sayılan kimseler” kimseler olarak tanımlanmıştır.

Mezkur Kanunun 3 üncü maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi; “Memuriyet mahalli: Memur ve hizmetlinin asıl görevli olduğu veya ikametgâhının bulunduğu şehir ve kasabaların belediye sınırları içinde bulunan mahaller ile bu mahallerin dışında kalmakla birlikte yerleşim özellikleri bakımından bu şehir ve kasabaların devamı niteliğinde bulunup belediye hizmetlerinin götürüldüğü, büyükşehir belediyelerinin olduğu illerde ise il mülki sınırları içinde kalmak kaydıyla memur ve hizmetlinin asıl görevli olduğu veya ikametgâhının bulunduğu ilçe belediye sınırları içinde kalan ve yerleşim özellikleri bakımından bütünlük arz eden yerler ile belediye sınırları dışında kalmakla birlikte yerleşim özellikleri bakımından bu yerlerin devamı niteliğindeki mahaller ve kurumlarınca sağlanan taşıt araçları ile gidilip gelinebilen yerler” şeklinde ifade edilmiştir.

Anılan Kanunun, “Muvakkat vazife harcırahı (Yol masrafı ve yevmiye)” başlıklı 14 üncü maddesinde; bu Kanun kapsamındaki kurumlara ait bir görevin yapılması amacıyla geçici olarak yurt içinde veya dışında başka bir yere gönderilenlere, geçici görev harcırahı olarak yol gideri ile yevmiye verileceği ve ikametgah veya görev yeri ile istasyon, iskele veya durak arasındaki nakil vasıtası giderlerinin de ayrıca ödeneceği hükme bağlanmıştır.

Geçici görev yolluğu, memur ve hizmetlinin bir görevin yapılması amacıyla geçici olarak memuriyet mahalli dışında başka bir yere gönderilmesi nedeniyle, asli görev yerinde yapmak zorunda olmadığı taşıt gideri, yeme-içme ve konaklama ücretleri gibi bir takım zorunlu giderlere karşılık verilmektedir.

Buna göre 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 127 nci maddesi ve 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye eklenen geçici 23 üncü maddesi kapsamında sürekli işçi kadrolarına geçişleri yapılan işçiler ile 4857 sayılı İş Kanunu hükümleri uyarınca istihdam edilen işçilere memuriyet mahalli dışında başka bir yere geçici olarak görevlendirilmeleri halinde geçici görev yolluğu ödenebileceği değerlendirilmektedir.

Bilgi edinilmesi ve yukarıda yer verilen hüküm ve açıklamalar doğrultusunda gerekli iş ve işlemlerin yapılması hususunda bilgilerinizi ve gereğini rica ederim. 

İlgili Diğer İçerik:

İşçilerin Geçici ve Sürekli Yol Harcırahı Nasıl Belirlenir? Sürekli İşçilere Ödenecek Harcırah Miktarı Ne Kadar Olacaktır?

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. 

Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir.

Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir.

İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. 

Peki işçiye ödenen geçici görev yolluğu, fazla mesai ücretine engel midir?

Ya da geçici görevli olarak şehir dışına çıkan ve cumartesi Pazar da çalışan işçiye, geçici görev yolluğu ödenmesi, hafta tatili ücreti almasına engel teşkil eder mi?

Bu husus, Yargıtay 22. Hukuk Dairesi’nin 2018/637 E., 2018/6297 sayılı Kararında şu şekilde yer almaktadır.

“Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, taşıt görev emirleri düzenlenen günlerde geçici görev yollukları düzenlenip ödendiği bir nevi fazla çalışmanın da karşılanmış olduğu, davacının normal koşullarda haftanın 5 gününde 08:00-17:00, Cumartesi günleri de 08:00- 13:00 saatleri arasında çalıştığı ve fazla mesai yapılmadığı, dosyaya sunulan kayıtlara göre örneğin işyeri merkezi dışına saat 09:00-10:00 gibi gönderilen davacının dönüşünün 18:00-19:00’a sarkmasının fazla mesai yaptığını göstermediği, günde 11 saat haftada 45 saati aşan çalışma olmadığı belirtilmiş ise de, hesaplama yöntemi hüküm kurmaya ve denetime elverişli değildir.

Öncelikle 6245 sayılı  Harcırah Kanunu madde 39’a göre ödenen geçici görev yollukları fazla çalışma karşılığı olarak ödenmemektedir. Bu nedenle fazla çalışma alacağı olup olmadığının belirlenmesinde dikkate alınması hatalıdır. Bu kabul ve her hafta normal mesainin hafta için 5 gün 08.00-17.00, Cumartesi günleri 08.00-13.00 olduğu esasına göre ve taşıt görev emri bulunan günler için bu belgelerdeki mesaiye erken giriş ve mesaiden geç çıkışlar da eklenerek günlük çalışma süresi bulunup ara dinlenme süresinin düşümü ile haftalık 45 saati yada günlük 11 saati aşan çalışma olup olmadığı belirlenerek sonuca gidilmelidir. Bir başka deyişle, hesaplama yapılırken taşıt görev emirlerinin düzenlendiği günler için örneğin göreve saat 10.00 da çıkılmış ise bile mesainin saat 8.00 de başladığı kabul edilerek ve taşıt görev emirlerindeki dönüş saati mesai bitimi olan 17.00 öncesi ise mesai bitimi 17.00 olarak, dönüş saati mesai bitiminden sonra örneğin 19.00 ise taşıt görev emrindeki 19.00 olan bu dönüş saati esas alınarak günlük ve haftalık çalışma süresi her hafta için ayrı ayrı hesaplanmalıdır.”

Sonuç olarak, 6245 sayılı Harcırah Kanunu’nun 39. maddesine göre ödenen geçici görev yollukları fazla çalışma karşılığı değildir. Geçici görev yolluğu alan işçi, fazla çalışma yapmış ya da hafta tatilinde çalışmışsa, bu çalışmaları karşılığında olan ücretlerine de hak kazanırlar.

Zaman zaman da geçici görev yolluğu ödenen kişiye aynı zamanda yemek parasının ödenip ödenmeyeceği tartışma konusu olmaktadır.

Bazı kurumların geçici görev yolluğu ödenen işçilerin yemek parasını kesme yoluna gittiği görülmektedir.

Peki doğru uygulama hangisidir? Geçici görev yolluğu ödenen işçinin yemek parası kesilebilir mi?

Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı, bir görüş yazısı ile konuyu açıklığa kavuşturdu.

İşte Bakanlığın o yazısı! 

“İlgi : 16.03. 2022 tarihli ve E-46348952-929-216594 sayılı yazınız.

Kurumunuzda 4 sayılı Cumhurbaşkanlığı Genelgesinin 35 inci Bölümünün 502 nci maddesi kapsamında çalışan ve asli hizmetleri yerine getirmekle görevli personele ilaveten 696 sayılı KHK ile hizmet alımı yoluyla çalışmakta iken sürekli işçi kadrolarına geçirilmiş personel de istihdam edildiği, bu personelin Sendika ile akdedilmiş toplu iş sözleşmesinde yer alan düzenleme ile görevlendirilmeleri halinde 6245 sayılı Harcırah Kanunu hükümlerince yolluk ödenmesinin önü açıldığı, sürekli işçilerin fiili çalışmasına bağlı yemek ücreti tahakkukunun yanı sıra yolluk ödemesi almaları halinde mükerrer ödeme yapılmış olup olmadığı hususunda tereddüt hasıl olduğu konusunda görüşümüzün talep edildiği ilgide kayıtlı yazınız Bakanlığımız görev alanı çerçevesinde incelenmiştir.

Kayıtlarımızın incelenmesinde Türkiye Orman Toprak Su Tarım ve Tarım Sanayii İşçileri Sendikası (Tarım-İş) ile Kurumunuzun üyesi bulunduğu Türk Ağır Sanayii ve Hizmet Sektörü Kamu
İşverenleri Sendikası (TÜHİS) arasında 15.09. 2021 tarihinde yürürlük tarihleri 01.01.2021-31.12.2022 olan toplu iş sözleşmesi imzalandığı anlaşılmıştır. Söz konusu toplu iş sözleşmesinin “Harcırah” başlıklı 28 inci maddesinde “Harcırah konusunda 6245 sayılı Harcırah Kanunu hükümleri uygulanır” ifadesi yer almaktadır. Toplu iş sözleşmesinin “Yemek Yardımı” başlıklı 33 üncü maddesinde “İşçilere; işyerlerinde fiilen çalıştıkları günlerde bir öğün ücretsiz yemek verilir. Ancak, Ramazan ayında oruç tutanlara, sağlık kurulu raporu ile perhizli olduğunu belgeleyenlere ve yemek çıkarılması veya verilmesi mümkün olmayan işyerlerinde çalışan işçilere fiilen çalıştıkları her gün için sözleşmenin birinci yılı altı ayında brüt 11,80 TL/Gün; birinci yılı ikinci altı ayında ise brüt 12,39 TL/Gün; yemek yardımı ödenir. Bu yardım toplu iş sözleşmesinin ikinci yılı birinci ve ikinci altı aylarında ücret zammı oranında artırılarak
uygulanır. Ancak Kurum Genel Merkezi yemekhanesindeki yemek maliyeti tutarı yukarıda belirtilen tutardan yüksek ise yemek çıkarılmayan yerler ile yemek yemeyen tüm işçilere bu miktar ödenir.” hükümleri yer almaktadır.

Bir başvurucunun kendisine ödenen tayın bedelinin yanında il dışına yapılan geçici görevlendirmeler için geçici görev harcırahının da ödenmesi talebi ile yaptığı başvuruya ilişkin Kamu
Denetçiliği Kurumu’nun aldığı 14.09.2018 tarihli 2018/3298 sayılı tavsiye kararında Maliye Bakanlığı Bütçe ve Mali Kontrol Genel Müdürlüğü’nün “Memuriyet mahalli dışında bir yere geçici görevle gönderilenlere gündelik ödenmesi ile kamu personeline tayın bedeli ödenmesinin yasal dayanakları farklı olduğundan, her iki ödemenin ayrı ayrı değerlendirilmesi gerektiği, gerek 6245 sayılı Kanunda gerekse 2155 sayılı Kanunda, memuriyet mahalli dışında bir yere geçici görevle gönderilenlere, toplu sözleşme veya diğer ilgili mevzuat hükümleri uyarınca yemek yardımı yapılması veya tayın bedeli ödenmesi halinde, söz konusu kişilere gündelik ödenmeyeceğine dair herhangi bir düzenleme bulunmadığı, 6245 sayılı Kanunun 39 uncu maddesine göre hesaplanan gündeliğin ödenmemesinin mevzuata ve anılan Kanun hükmünün amacına uygun olmadığının değerlendirildiği,” şeklindeki görüşlerine yer verilmiştir.

Tavsiye kararında da “geçici görevlendirmeyle memuriyet mahalli dışına gönderilen söz konusu personele hak ettikleri harcırah bedellerinin ödenmesini teminen gerekli işlemlerin tesis edilmesi konusunda idareye tavsiyede bulunulması gerektiği sonuç ve kanaatine ulaşılmıştır.” ifadeleri yer almıştır.

Yukarıdaki toplu iş sözleşmesi hükümleri ve görüşler dikkate alındığında sürekli işçilerin fiili çalışmasına bağlı yemek ücreti tahakkukunun yanı sıra yolluk ödemesi almaları halinde mükerrer ödeme yapılmış olmayacağı mütalaa edilmekle birlikte nihai görüşün Hazine ve Maliye Bakanlığı’ndan istenebileceği düşünülmektedir.

Öte yandan, 6356 sayılı Kanunda uygulanmakta olan bir toplu iş sözleşmesinin yorumundan doğan uyuşmazlıklarda çözüm yolu gösterilmiştir. Bu çerçevede, 6356 sayılı Kanunun 53 üncü
maddesinde birinci fıkrasında yer alan “Uygulanmakta olan bir toplu iş sözleşmesinin yorumundan doğan uyuşmazlıklarda sözleşmenin taraflarınca dava açılabilir. Mahkeme en geç iki ay içinde karar verir. Karar hakkında istinaf yoluna başvurulması hâlinde bölge adliye mahkemesi, uyuşmazlığı iki ay içinde kesin olarak karara bağlar.” hükmü uyarınca tarafların yargı yoluna başvurma hakkı bulunmaktadır.

7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu uyarınca işçilerle işverenler arasında hizmet akdinden, toplu iş sözleşmesinden veya İş Kanununa dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının kesin çözüme bağlanması görev ve yetkisi ise İş Mahkemelerine aittir.

Bilgilerinizi rica ederim.”

Milli Eğitim Bakanlığı Strateji Geliştirme Başkanlığı, yazdığı bir yazı ile bu konuya açıklık getirdi.

Bakanlık yazısında; 6245 sayılı Harcırah Kanununun ‘Harcırah verilecek kimseler’ başlıklı  4. Maddesinde kimlere harcırah verileceğinin sayıldığı, aynı Kanunun 3. Maddesindeki hizmetli ibaresinde “iş kanunlarına göre işçi sayılan kimseler” tanımının yer aldığı belirtildi.

Geçici görev yolluğunun, memur ve hizmetlinin bir görevin yapılması amacıyla geçici olarak memuriyet mahalli dışında başka bir yere gönderilmesi nedeniyle, asli görev yerinde yapmak zorunda olmadığı taşıt gideri, yeme-içme ve konaklama ücretleri gibi bir takım zorunlu giderlere karşılık ödendiği vurgulana Bakanlık yazısında; 

“Buna göre 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 127 nci maddesi ve 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye eklenen geçici 23 üncü maddesi kapsamında sürekli işçi kadrolarına geçişleri yapılan işçiler ile 4857 sayılı İş Kanunu hükümleri uyarınca istihdam edilen işçilere memuriyet mahalli dışında başka bir yere geçici olarak görevlendirilmeleri halinde geçici görev yolluğu ödenebileceği değerlendirilmektedir.”

ifadelerine yer verildi.

İşte Bakanlığın o yazısı:

                                                                         T.C.

                                                      MİLLİ EĞİTİM BAKANLIĞI

                                                      Strateji Geliştirme Başkanlığı

Sayı: E-43942091-45.9942381076                                                                31.01. 2022

Konu: Geçici Görev Yolluğu

                                             KAHRAMANMARAŞ VALİLİĞİNE

                                             (İl Milli Eğitim Müdürlüğü)

İlgi: 21.01.2022 tarihli ve E-35776031-45.03-4141768686 sayılı yazınız.

İlgide kayıtlı yazınızın incelenmesinden; İlinizde görev yapan 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 127 ncı maddesi ve 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye eklenen geçici 23 üncü maddesi kapsamında sürekli işçi kadrolarına geçişleri yapılan işçiler ile 4857 sayılı İŞ Kanunu hükümleri uyarınca istihdam edilen işçilere memuriyet mahalli dışında başka bir yere geçici olarak görevlendirilmeleri halinde geçici görev yolluğu ödenip ödenmeyeceği hususunda tereddüte düşüldüğü ve bu konuda Bakanlığımızdan görüş talep edildiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; 6245 sayılı Harcırah Kanununun ‘Harcırah verilecek kimseler’ başlıklı  4 uncü maddesinin birinci fıkrasının (I) numaralı bendinde; “Bu Kanun kapsamına giren kurumlarda çalışan memur ve hizmetliler ile aile fertlerine ve aynı kurumlarda fahri olarak çalışanlar” harcırah verilecek kişiler arasında sayılmış, “Tarifler” başlıklı 3 üncü maddesinin (d) bendinde de hizmetli; “ Personel kanunlarına göre yardımcı hizmetler sınıfına dahil personeli, kurumlarda yalnız ödenek mukabili çalışanlarla kurumlarda çalıştırılan tarım ve orman işçilerini ve iş kanunlarına göre işçi sayılan kimseler” kimseler olarak tanımlanmıştır.

Mezkur Kanunun 3 üncü maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi; “Memuriyet mahalli: Memur ve hizmetlinin asıl görevli olduğu veya ikametgâhının bulunduğu şehir ve kasabaların belediye sınırları içinde bulunan mahaller ile bu mahallerin dışında kalmakla birlikte yerleşim özellikleri bakımından bu şehir ve kasabaların devamı niteliğinde bulunup belediye hizmetlerinin götürüldüğü, büyükşehir belediyelerinin olduğu illerde ise il mülki sınırları içinde kalmak kaydıyla memur ve hizmetlinin asıl görevli olduğu veya ikametgâhının bulunduğu ilçe belediye sınırları içinde kalan ve yerleşim özellikleri bakımından bütünlük arz eden yerler ile belediye sınırları dışında kalmakla birlikte yerleşim özellikleri bakımından bu yerlerin devamı niteliğindeki mahaller ve kurumlarınca sağlanan taşıt araçları ile gidilip gelinebilen yerler” şeklinde ifade edilmiştir.

Anılan Kanunun, “Muvakkat vazife harcırahı (Yol masrafı ve yevmiye)” başlıklı 14 üncü maddesinde; bu Kanun kapsamındaki kurumlara ait bir görevin yapılması amacıyla geçici olarak yurt içinde veya dışında başka bir yere gönderilenlere, geçici görev harcırahı olarak yol gideri ile yevmiye verileceği ve ikametgah veya görev yeri ile istasyon, iskele veya durak arasındaki nakil vasıtası giderlerinin de ayrıca ödeneceği hükme bağlanmıştır.

Geçici görev yolluğu, memur ve hizmetlinin bir görevin yapılması amacıyla geçici olarak memuriyet mahalli dışında başka bir yere gönderilmesi nedeniyle, asli görev yerinde yapmak zorunda olmadığı taşıt gideri, yeme-içme ve konaklama ücretleri gibi bir takım zorunlu giderlere karşılık verilmektedir.

Buna göre 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 127 nci maddesi ve 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye eklenen geçici 23 üncü maddesi kapsamında sürekli işçi kadrolarına geçişleri yapılan işçiler ile 4857 sayılı İş Kanunu hükümleri uyarınca istihdam edilen işçilere memuriyet mahalli dışında başka bir yere geçici olarak görevlendirilmeleri halinde geçici görev yolluğu ödenebileceği değerlendirilmektedir.

Bilgi edinilmesi ve yukarıda yer verilen hüküm ve açıklamalar doğrultusunda gerekli iş ve işlemlerin yapılması hususunda bilgilerinizi ve gereğini rica ederim.

Söz konusu emeklilik tazminatının yasal dayanağı, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname’dir.

375 sayılı KHK’nın 1. Maddesi’nin D bendi şu şekildedir;

“(A) bendi kapsamına giren personel ile 22.1.1990 tarihli ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye ekli (II) sayılı cetvelde yer alan personel ve kamu kurumlarında işçi olarak istihdam edilenlerden; emekliliğini isteyen veya emekliye sevk olunanlara, haklarında toptan ödeme hükümleri uygulananlara, emekli iken yeniden hizmete alındıktan sonra cezaen olmamak üzere görevlerine son verilenlere, kendi kusurları olmaksızın sözleşmesi feshedilen veya hizmet sürelerinin bitiminde ayrılan sözleşmeli subay, sözleşmeli astsubay, uzman erbaş ve sözleşmeli erbaş ve erler ile terhis olan yedek subaylara ve bunlardan görevde iken ölenlerin kanuni mirasçılarına damga vergisi hariç herhangi bir vergiye tabi tutulmaksızın (12.105) gösterge rakamının memur aylık katsayısı ile çarpımı sonucu bulunacak tutarında tazminat ödenir.”

375 sayılı KHK’nın sözkonusu maddesinde, kamu işçilerine ödenecek emeklilik tazminatının ne şekilde hesaplanacağı belirtilmiştir.

Buna göre kamu işçilerine, emekliliğe sevk edilmeleri durumunda 12.105 gösterge rakamının, memur aylık katsayısı ile çarpımı sonucu bulunacak tutarda tazminat ödenir.

Memur aylık katsayısı her 6 ayda bir memur maaş zammına endeksli olarak güncellendiği için kamu işçilerinin alacağı emeklilik tazminatı da artış göstermektedir.

Hazine ve Maliye Bakanlığı tarafından 06.01.2022 tarihinde yayınlanan Genelge ile memur aylık katsayısı, 1 Ocak 2022 tarihinden geçerli olmak üzere (0,235445) olarak tespit edilmiştir.

Buna göre; kamu işçilerinin emeklilik tazminatı 1 Ocak 2022 tarihinden geçerli olmak üzere şu şekilde hesaplanacaktır:

Sonuç olarak, emekli olan kamu kurumu işçilerine ödenecek emeklilik tazminatı, 1 Ocak 2022 tarihinden geçerli olmak üzere net 2.828,43 TL olacaktır.

MEMURLAR İÇİN GÖSTERGE RAKAMININ ARTMASI, İŞÇİLERİ ETKİLER Mİ?

Memurlar için TİS veya Kamu Görevlileri Hakem Kurulu kararıyla artırılan gösterge rakamı, işçilere ödenecek emeklilik tazminatını etkiler mi?

En çok karıştırılan hususlardan biri; memurlar için Toplu İş Sözleşmesi veya Kamu Görevlileri Hakem Kurulu kararıyla artırılan gösterge rakamının işçilere ödenecek emeklilik tazminatını etkileyip etkilemeyeceğidir.

Bilindiği gibi 375 sayılı KHK ile belirlenen 12.105 gösterge rakamı, memurlar açısından TİS veya Kamu Görevlileri Hakem Kurulu kararıyla artırılabilmektedir.

Pek çok idare, memurlar için geçerli olan bu ek gösterge rakamının işçilere de uygulanabileceği gibi hatalı bir yoruma düşmektedir.

Oysa memurlar açısından yapılan bu değişiklik, işçiler için geçerli değildir.

Bir diğer ifade ile 4/D işçiler, 4688 sayılı Kanuna tabi olmadıklarından bunlar hakkında 12.105 gösterge rakamının aylık katsayı ile çarpımı sonucunda çıkacak tutarda tazminat ödenmesine yönelik uygulamaya devam etmektedir.

BELEDİYE ŞİRKET İŞÇİLERİNE EMEKLİLİK TAZMİNATI ÖDENEBİLİR Mİ?

Belediye şirket işçilerine 375 sayılı KHK’dan kaynaklanan emeklilik tazminatı ödenebilir mi?

Belediye şirket işçilerine emeklilik tazminatı ödenmesi durumda Sayıştay’ın değerlendirmesi hangi yöndedir?

Bazı belediye şirketlerinin işçilerine 375 sayılı KHK’dan kaynaklanan emeklilik tazminatını ödediği ve bunun Sayıştay denetimlerine takıldığı görülmektedir.

Sayıştay tarafından belediye şirketlerinde yapılan denetimler sonucunda, 7. Dairenin 23.06.2020 Tutanak Tarihli ve 395 numaralı Kararında, belediye şirket işçisine yapılan emeklilik tazminatı ödemesi kamu zararı sayılmıştır.

Sayıştay 7. Dairesi’nin kararında, yasal dayanaklarıyla birlikte açıkça 696 KHK ile belediye şirketlerine geçirilen belediye şirket işçilerinin 375 sayılı KHK’nın 1. Maddesi kapsamına girmediği, bu işçilere emeklilik tazminatı ödenemeyeceği, ödeme yapılması durumunda ise bunun kamu zararı sayılıp ilgililerden tahsiline karar verildiği görülmektedir.

Dolasıyla belediye şirket işçilerine emeklilik tazminatı ödenmesi durumunda bunun kamu zararı sayılacağı, emsal Sayıştay kararıyla kesinlik kazanmıştır. Belediye şirketlerinin bu hususa dikkat ederek işlem tesis etmesi önem arz etmektedir.

Söz konusu emeklilik tazminatı, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile kamu işçilerine tanınmış bir haktır.

Bu tazminatın yasal dayanağı olan 375 sayılı KHK’nın 1. Maddesi’nin D bendi şu şekildedir;

“(A) bendi kapsamına giren personel ile 22.1.1990 tarihli ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye ekli (II) sayılı cetvelde yer alan personel ve kamu kurumlarında işçi olarak istihdam edilenlerden; emekliliğini isteyen veya emekliye sevk olunanlara, haklarında toptan ödeme hükümleri uygulananlara, emekli iken yeniden hizmete alındıktan sonra cezaen olmamak üzere görevlerine son verilenlere, kendi kusurları olmaksızın sözleşmesi feshedilen veya hizmet sürelerinin bitiminde ayrılan sözleşmeli subay, sözleşmeli astsubay, uzman erbaş ve sözleşmeli erbaş ve erler ile terhis olan yedek subaylara ve bunlardan görevde iken ölenlerin kanuni mirasçılarına damga vergisi hariç herhangi bir vergiye tabi tutulmaksızın (12.105) gösterge rakamının memur aylık katsayısı ile çarpımı sonucu bulunacak tutarında tazminat ödenir.”

İşçilerin emeklilik tazminatı ne kadardır? İşçilere emeklilik tazminatı ne zaman artmaktadır? Enflasyondaki artış, emeklilik harcırahı etkiler mi? İşçilere ödenecek emeklilik tazminatı 1 Temmuz 2021 tarihi itibariyle ne kadar oldu?

375 sayılı KHK’nın ilgili maddesinde, kamu işçilerine ödenecek emeklilik tazminatının ne şekilde hesaplanacağı belirtilmiştir. Buna göre kamu işçilerine, emekliliğe sevk edilmeleri durumunda 12.105 gösterge rakamının, memur aylık katsayısı ile çarpımı sonucu bulunacak tutarda tazminat ödenir.

Memur aylık katsayısı her 6 ayda bir memur maaş zammına endeksli olarak güncellendiği için kamu işçilerinin alacağı emeklilik tazminatı da artış göstermektedir.

Hazine ve Maliye Bakanlığı tarafından yayınlanan 07.07.2021 tarihinde yayınlanan Genelge ile memur aylık katsayısı, 1 Temmuz 2021 tarihinden geçerli olmak üzere (0,179797) olarak tespit edilmiştir.

Buna göre; kamu işçilerinin emeklilik tazminatı 1 Temmuz 2021 tarihinden geçerli olmak üzere şu şekilde hesaplanacaktır:

Sonuç olarak, emekli olan kamu kurumu işçilerine ödenecek emeklilik tazminatı, 1 Temmuz 2021 tarihinden geçerli olmak üzere net 2.159,92 TL olacaktır.

MEMURLAR İÇİN GÖSTERGE RAKAMININ ARTMASI, İŞÇİLERİ ETKİLER Mİ?

Memurlar için TİS veya Kamu Görevlileri Hakem Kurulu kararıyla artırılan gösterge rakamı, işçilere ödenecek emeklilik tazminatını etkiler mi?

En çok karıştırılan hususlardan biri; memurlar için Toplu İş Sözleşmesi veya Kamu Görevlileri Hakem Kurulu kararıyla artırılan gösterge rakamının işçilere ödenecek emeklilik tazminatını etkileyip etkilemeyeceğidir.

Bilindiği gibi 375 sayılı KHK ile belirlenen 12.105 gösterge rakamı, memurlar açısından TİS veya Kamu Görevlileri Hakem Kurulu kararıyla artırılabilmektedir.

Nitekim 12.105 gösterge rakamı, 4688 sayılı Kanunun 2’nci maddesi gereği ve 28/8/2019 tarih ve 2019/1 Karar Sayılı Kamu Görevlileri Hakem Kurulu Kararı uyarınca memurlar için 13.558 olarak belirlenmiştir.

Dolayısıyla memurların emeklilik tazminatı hesaplanırken gösterge rakamı 13.558 olarak kullanılacaktır.

Pek çok idare, memurlar için geçerli olan bu ek gösterge rakamının işçilere de uygulanabileceği gibi hatalı bir yoruma düşmektedir.

Oysa memurlar açısından yapılan bu değişiklik, işçiler için geçerli değildir.

Bir diğer ifade ile 4/D işçiler, 4688 sayılı Kanuna tabi olmadıklarından bunlar hakkında 12.105 gösterge rakamının aylık katsayı ile çarpımı sonucunda çıkacak tutarda tazminat ödenmesine yönelik uygulamaya devam etmektedir.

Belediye şirket işçilerine 375 sayılı KHK’dan kaynaklanan emeklilik tazminatı ödenebilir mi? Belediye şirket işçilerine emeklilik tazminatı ödenmesi durumda Sayıştay’ın değerlendirmesi hangi yöndedir?

Bu konuyla ilgili olarak aşağıdaki yazıya bakabilirsiniz.

https://www.kamuiscileri.net/sayistay-kararlarina-gore-belediye-sirket-iscilerine-emeklilik-tazminati-harcirah-odenebilir-mi-15058.html 

Böylece taşerondan kadroya geçen 696 KHK’lı işçiler dahil kamu kurumu işçilerine, Ramazan Bayramı öncesi ilave tediyelerin ikinci taksiti ödenmiş olacak. Nitekim kamu kurumları, 11 Mayıs tarihinde ödenecek ilave tediye rakamlarını hesaplayıp işçilerin banka hesaplarına gönderdi.

Bilindiği gibi kamu kurumlarında çalışan sürekli işçilerin, yılda 4 eşit taksitle 52 günlük ilave tediye hakları bulunuyor. Bu ilave tediyelerin 26 günlük kısmı 6772 sayılı Kanun’dan kaynaklanan ilave tediye iken, 26 günlük kısmı da Cumhurbaşkanı Kararı ile ödeniyor.

11 Mayıs’ta yapılacak ikinci taksit ilave tediye ödemesi ile Kanun’dan kaynaklı 26 günlük tediyeler ödenmiş olacak.

Cumhurbaşkanı Kararı ile verilen diğer 26 günlük ilave tediyelerin ödeme tarihleri ise ayrıca belirlenecek. Bu tediyelerin ilk taksitinin Kurban Bayramı öncesinde ikinci taksitinin ise yıl sonuna doğru ödenmesi bekleniyor.

İşçiler ne kadar İlave Tediye alacaklarını nasıl hesaplayabilirler?

İşçilerin en çok kafalarına takılan ve sık sık sordukları soruların başında, ilave tediyelerinin doğru hesaplanıp hesaplanmadığı gelmektedir.

Peki işçiler ne kadar ilave tediye alacaklarını ya da hesaplarına yatan ilave tediye rakamlarının doğru olup olmadığını nasıl öğrenebilirler?

İlave Tediye hesaplanırken, işçilerin 13 günlük brüt kazancından SGK ve vergi kesintileri düşüldükten sonra ele geçecek net rakam bulunacaktır.

İşçiler, kamuiscileri.net tarafından geliştirilen aşağıdaki hesaplama robotunu kullanarak ne kadar İlave Tediye alacaklarını kolayca hesaplayabilirler.

İlave Tediye ödemelerinde nelere dikkat edilmelidir?

İlave tediye hesabında aşağıdaki ücret türleri dikkate alınmaz:

• Fazla mesai
• Evlilik zammı veya primi
• Çocuk zammı veya primi
• Ayni yardımlar
• Hafta tatil ücreti
• Genel tatil ücreti
• Harcırah

Dolayısıyla ilave tediye, işçilerin brüt çıplak yevmiyeleri üzerinden hesaplanır.

İlave tediye hesaplanırken;

• Kanuni ve idari izinler
• Hastalık izinleri
• Hafta tatili
• Ulusal bayram ve genel tatil günleri çalışılmış gibi dikkate alınır.

Ancak işçinin iş sözleşmesinin askıda olduğu süreler için ilave tediye ödenmez. Bu nedenle ilave tediyeye esas olacak çalışma süresinin hesaplanmasında aşağıdaki süreler dikkate alınmamalıdır:

• Askerlik hizmeti nedeniyle kullanılan ücretsiz izin
• Kadın işçilerin analık izni sonrasında kullandığı 6 aya kadar ücretsiz izin
• Gözaltına alınma veya tutuklulukta geçen süreler
• 5620 sayılı Kanun Ek Madde-1 kapsamında kullanılan ücretsiz izinler (ücretsiz refakat izni, memur olan eşin tayini nedeniyle işçiye verilen ücretsiz izin vb.)
• Toplu sözleşme ve iş sözleşmelerine dayanılarak kullanılan ücretsiz mazeret izinleri

Resmi Gazetedeki yayınlanan ilave tediye kararına ulaşmak için tıklayınız